SILENCE IS SEXY

drunk corpse song

2012-02-10T22:10:00.004Z

zwykłe morderstwo, nie różniące się niczym innym
zwykły mord, ze szczególnym okrucieństwem
zwykłe morderstwo, zwykłe narzędzie zbrodni

na kanapie trup, na bordowo barwi zamsz
na podłodze perskich królów splot
w moich dłoniach mych pragnień srebrem lśni blask

zwykłe morderstwo, wyzbyte z tajemnicy
zostawiłam na oknie kilka słów,
papieros lekko sparzył mi palce
ale wiesz, gdy serce przestaje bić, rana nie krwawi

zwykłe morderstwo, nie różniące się niczym innym
niż tysiąc poprzednich
zwykły mord, ze szczególnym okrucieństwem,
od wieków niczym rytuał powtarzany, wraz z wschodem
zwykłe morderstwo, zwykłe narzędzie zbrodni
to tylko moje dłonie

tigerlily

2012-02-08T20:57:00.003Z

nagle, wraz z białym śniegiem i niebem sinym niczym usta topielca
nagle, brutalnie i nieczule
nagle, obudził się bóg

stałam się światem jaki znasz;
umarłam tej zimy
oczy nabrały mroku nocy
ciało bielą okryło, błękit żył ujawniając
zamarzłam,
umarłam
na mym truchle narodzą się kwiaty

butterflies&hurricane

2012-01-31T23:03:00.010Z

fakt pozostanie faktem; ciało zaczyna gnić gdy tylko serce przestanie bić. pytanie; czy serce gnije, gdy ciało wciąż czuje?
tak.
moje serce zgniło miliardy lat temu;
zaczęło niszczeć, gdy zostało po raz pierwszy zniszczone.
najpierw zrodziło to bunt; płynął wraz z krwią, pulsując i tocząc truciznę i lekarstwo jednocześnie. nie prowadził nigdzie;wciąż wyznaczał nowe granice, wciąż blokował niechęć do ich przekroczenia.
byłam skrzydłami rewolucji samej siebie, wciąż na nowo i nowo szokując; niszczyłam ciszę wrzaskiem, wrzask pokonując ciszą.
byłam sprzecznością, jakiej nikt nigdy nie zaznał;
byłam trupem, nigdy nie będąc żywszą, byłam żywą, będąc trupem.
to był okres, gdy stworzyłam siebie;
poprzez krew i ból, nadludzką rozpacz, wyzbycie się ludzkich uczuć,
stworzyłam byt, który był mną, mną nie będąc.
ktokolwiek pojmie moją rozpacz, będzie zgubiony i w moich oczach zbawiony.
dwukrotnie doznałam uświęcenia;
moja świętość była mym zgonem, grobem kilkanaście metrów zakopanym w ziemi.
obserwowałam cię z błękitnego, spokojnego nieba;
nigdy nie wierzyłeś, że jestem istotą zdolną do czegokolwiek, nie tak jak mój archanioł,
który wyniósł mnie ponad niebiosa, ponad bogów wszelkich wiar.
dla niego byłam cudem, boginią wszystkich, aniołem jego wiary i zmysłów.
lecz archanioł zmarł; z wbitą igłą w błękitne żyły, mymi ustami na swych ustach,
otulił się skrzydłami i uciekł do nieba, zostając w mym sercu po wieki.

**************************

oto poranek mych zmysłów; kaskada fioletu i purpury, różu i ogłuszającej bieli;
wtedy budzi się moje serce, zaczyna bić zwabione krwią
ty kazałeś mi wyrzec się mnie, abyś mógł w moją krew wlać swoją, by w moje łzy wlać swoje. i gdy niemalże w swe ciało przyjęłam płód twego umysłu, kazałeś mi spierdalać. wyrzekłeś się mnie, wyrzekłeś się mojej duszy i kazałeś mi potępić siebie, wytykając mi swe wady jako moje. w moją nadzieję wbiłeś szpile swojej beznadziejności, twierdząc że nie pragniesz mnie; i nie pozwoliłeś odejść, sprytnie podcinając me skrzydła.
zapomniałeś, że jestem istotą, której cierpienia nie zniósł nawet bóg;
otworzyłam ślepe oczy, wyrzygałam duszę, wyrwałam serce i upiłam umysł;
lecz wróciłam, potężniejsza niż kiedykolwiek, żywsza niż wszelkie stworzenie boże, martwa niczym bóg;
stałam się potworem, piękna niczym sen, straszniejsza niż koszmar jaki śni twa dusza.

**************************

moje dni, niegdyś wypełnione deszczem, zapachem lawendy i wanilii, wypełniła krew, która ustąpiła nocy i blasku nocy;mieszanina toksycznych świateł, srebra i złota, milczenia i ogłuszającego huku; moja własna dusza uciekła z mego ciała milion lat temu, zostawiając mnie skąpaną w mroku i krwi, samotną i rozgniewaną;
spaliłam samą siebie, zamordowałam ze szczególnym okrucieństwem.

**************************

ustanowiłam nowe priorytety, nowe reguły i nowe zasady
i po raz kolejny, we wrzasku i muzyce mego serca,
odradza się ma dusza
tym razem, bez granic, bez blokad
może i mój czas ucieka
ale czy naprawdę, to ma znaczenie?
bo ja myślę, że wygrałam, że wygrałam siebie
tylko czasami, najczęściej nocami, to boli;
tylko czasami wbija w serce białe ostrze, wypluwając z moich ust nadludzki wrzask;
tak naprawdę, nigdy nie ucichłam, tylko straciłam głos, straciłam słuchacza
dlatego umrę, spokojna i uśmiechnięta
bo jeśli nikt za mną nie będzie płakać, mogę powiedzieć śmiało bogu;
zabroniony grzech śmiertelny okazał się gówno wart, mój miły

SLOW DRUG IN THE MORNING

2012-01-14T01:44:00.004Z

wciąż śni mi się ten sam sen;
wciąż śni mi się mój zgon; gdy przymykam martwe powieki, budzę się przerażona
wciąż śni mi się ten sam sen;
gdy nagle w pamięć wbija się ból;
wypełnia mnie, jest dookoła, wlewając się ustami do płuc
gdy nagle w pamięć wbija się nieludzki wrzask; ten sam ton ześlizguje się po moim języku ilekroć otwieram oczy, gdy ciało, wygięte w nieludzkim bólu, sztywne i obolałe z cierpienia błaga o rychły zgon
wciąż pamiętam wpatrujące się we mnie oczy;
błękitne w kolorze poranku, łagodne i smutne, szklane i obiecujące spokój
bursztynowe, płomieniste, rozbawione i przesycone zadowoleniem,
odbijające wdzięcznie płomienie oblizujące moje ciało
budzi mnie nadludzki strach;
budzi mnie mój własny wrzask
budzi mnie moja dusza, wyjąca w agonii
budzi mnie moje serce, zastygające w bezruchu
budzi mnie moje ciało, sztywne z bólu
budzi mnie widok rozbawionych oczu odbijających mój ból
budzi mnie widok spokojnego smutku i obietnicy spokoju
budzi mnie nadludzki strach, który spędza z powiek sen

boże, boję się, po raz pierwszy w życiu
boże, boję się

czy wypełnił się mój czas?

lenis stella crudelitas

2012-01-12T23:09:00.003Z

to kilka prostych etapów;
najpierw z ust wypływają mi słowa i znaczenia; z oczu wylewa się dusza, a serce powoli, spokojnie, wypompowuje resztkę człowieczeństwa. dłońmi delikatnie zdrapuję warstwy ludzkich snów i koszmarów, wyplątuje z włosów wisielców i strzepuje z ud samobójców.
gdy zobaczę błękitną biel skóry, żyły koloru burzowego nieba, pulsujące w rytm oddechu, zamykam oczy.
to kilka prostych etapów;
otwierając na nowo oczy, jestem ślepa;
poznaję każdy gest i każdy tik, obserwuję ruch twojego ciała, przyglądając się ustom i oczom, obserwując twoje pulsujące serce i płynące w powietrzu dłonie
otwierając na nowo usta, jestem niema;
słucham każdego słowa, jakie ześlizguje się z twojego języka, odczytując jego treść i formę, lawirując w konstrukcji wersów i przekazów
słucham nowego języka, ucząc się jego reguł i jego praw, brzmienia, podstawiając obrazy jakie wyświetlają się w twoich oczach
to kilka prostych etapów;
oblekam się na nowo pyłem twojej osobowości, tworząc z ciebie nowe ciało niebieskie na mojej orbicie, wytwarzam pole grawitacyjne zależne od twojego.
na tym etapie rozpruwam swoją klatkę piersiową ukazując wszechświat mojej duszy;
ten ostatni etap jest dla ciebie etapem wyroku;
bowiem albo zginiesz, lub przeżyjesz
ten ostatni etap jest dla mnie etapem wyroku;
bowiem
albo moje okrucieństwo przegna do reszty człowieczeństwo
albo moje człowieczeństwo stłumi moje okrucieństwo
stałam się łagodną gwiazdą okrucieństwa

lecz reguły gry się zmieniły;
nie mam żadnych skrupułów
złap za skrzydła, przygnieć do ziemi
rozerwę cię na strzępy
wzbij w powietrze, a oboje zdobędziemy królestwo niebieskie

DARK/LIGHT

2012-01-11T01:04:00.003Z

w praktyce, niewiele może mnie zranić.
w praktyce, jestem niezniszczalna i nietykalna, życie wraz z siłą we mnie kotłuje się żyłami i pulsuje wraz z sercem.
w praktyce, jestem w stanie znieść wszystko;
zniosę obelgi i wyzwiska, zniosę publiczne szkalowanie;
nie wywrze na mnie wrażenia wykrzywiona grymasem zawiści twarz ludu o wielu oczach i wielu krzyczących głośno ustach. w milczeniu i chłodnej pogardzie przejdę przez tłum, dźgana, wyszydzana i wytykana palcami; to trwa już tysiąclecia, zdążyłam zamknąć swe uszy i oczy na tak nędzne widoki.
zniosę płomienie i lód, zniosę wodę wlewającą się wraz z powietrzem do mych płuc. zniosę wszystko, i nic nie poruszy mych ust, nic nie zamknie mi na wieki oczu, nic nie zmąci rysów mojej twarzy. pozostanę niezmieniona, niczym wyrzeźbiona z marmuru.
lecz gdy znajdę się poza zasięgiem ludzkich dłoni, oczu, gdy wiatr nie zdoła im przynieść dźwięku z mojego gardła, upadnę, skulona i opluta, sina na ciele i umyśle, o oczach wypłukanych z duszy. mój ból będzie niewyobrażalny, nieludzki i nie do zniesienia, przekraczający męki wielu;
będę ten ból nosić do końca mojego życia, aż nie zgasnę wraz z bogiem i armią potępieńców i świętych, aż nie nastąpi kres świata;
ból jest częścią mnie, głęboko w samym centrum mnie; na nim ukształtowała się moja dusza, stał się szkieletem dla umysłu; nic go nie pokona, i nic nie pokona mnie
stał się mym wyrokiem śmierci i mym wskrzeszeniem, wbitym w serce sztyletem i zwróconą duszą
jest błękitną melodią snów o niekończącym się niebie, o srebrnych i rubinowych ptakach
ilekroć przez ludzkim wzrokiem ukryje mnie mrok, tylekroć odważę się bezgłośnie wyć, płakać bez łez;
blada i złamana, sama w rozpaczy, będę wstrząsana jak epileptyczka rozpaczą;
bowiem smutek można obserwować, rozumieć jego przyczynę i uszanować jego głębię płynnego srebra, które przepala tkanki, rozpuszcza kości i żyłami gna do serca, do duszy;
w smutku jest się zawsze absolutnie samym, nawet w ramionach drugiej istoty, czułej na nasz ból; w smutku jest się równie samotnym, jak samotnym jest ptak na niebie
nawet lecąc w stadzie, jego skrzydła nie dotykają innych, są na wyłączność nieba

**************

2012-01-04T02:29:00.004Z

nadszedł mrok, między zaciśniętymi zębami i wbitymi w dłonie paznokciami;
nadszedł mrok, jaśniejszy aniżeli poranek dla mych oczu
nadeszła noc, ukochana

tonight's the night

2011-12-30T16:39:00.005Z

przychodzi nagle, przeszywając moje ciało dreszczem i rozgrzewając uda i usta żarem; powoli wślizguje się do głowy, tysiącem szeptów zachęcając by na nowo zatopić się w mroku i szkarłacie
przywraca wspomnienia i rozpala gorączkę,
przywraca jasność umysłu i spokój,
wypełnia mnie cudownym poczuciem smaku zwycięstwa
metalicznego, ciężkiego, gęstego i ciepłego
rozpoczyna się rytuał nocy
rozpoczyna się taniec śmierci
rozpoczyna się moje polowanie
wtapiam się w ciemny cień murów, w gęste od mroku uliczki i zakamarki
w mych oczach nie odbija się nawet odrobina światła; jestem potworem zrodzonym w nocy, jasność opuściła mój świat wieki temu
nie śmiem nawet odetchnąć; nie chciałabym przecież cię spłoszyć,
uwielbiam zaskoczenie w oczach,
uwielbiam patrzeć jak wraz z życiowym blaskiem i duszą gaśnie
to ta noc, gdy znów się to zdarzy
to niekończący się cykl, wciąż powtarzających się szkarłatnych blasków w ciemności, gdy z aorty wypływa z szumem życie, barwiąc me dłonie i usta; i choć może powinnam płonąć w piekle, moje miejsce jest tu, w samym środku nieświadomego tłumu, lunatyków, apatycznie brnących przez swoje wykreowane sny. należę do tej ziemi i do tego nieba.
zagościł we mnie wielki smutek, moja krew na nowo przeobraziła się w srebro; jestem wygłodzona, rozdrażniona i u kresu sił;

uciekaj kochanie, bestia nadchodzi

no regrets

2011-12-24T02:43:00.008Z

była wyjątkowa. była światłem i mrokiem, była trucizną i antidotum. była wszystkim, będąc niczym. stworzyła siebie jako cud, będąc koszmarem, stworzyła się na obraz żywej, będąc martwą w każdej możliwej postaci.
tak, ta istota nie była ludzka. była przepełniona nadludzkim bólem, samotnością, była stworzona z wrzasku i łez. nigdy nie była nierealna, jej ból powodował, że każdy uznawał tego trupa za człowieka, żyjącego i funkcjonującego normalnie.
tak, wiem, pragnęła mnie. pragnie. i będzie za mną tęsknić aż po kres jej świata.
tak, na swój sposób, jestem nią.
tak, na swój sposób, jestem nim.
jestem istotą stworzona z deszczowych chmur i lawendy, z cukru i najdroższych perfum. z dymu papierosów i z alkoholu. z substacji, nakazujących mi rychły zgon, lecz które pokonałam. błyszczę, układam się na ustach wszystkich, miękko wplatając we włosy i dłonie.
wygrywam codziennie, za każdym razem odrobinę umierając.
moje życie wypełniła tęsknota, powróciła z siłą bomby atomowej;
spaliła me ciało, spaliła mój mózg i każdą z żył, tkanki uległy zniszczeniu zanim dotarł do niech płomień;
stałam się pustką i przestrzenią, ciszą i niekończącym się dźwiękiem
stałam sie światłem i ciemnością
wodzę na pokuszenie i daję zbawienie,
jestem koroną chrystusową i jego krzyżem
jestem rebelią i rewolucją
czasami wolę być na dnie, zupełnie sama
wolę balansować na granicy zła, na granicy moralności
wolę nawet stoczyć się na absolutne samo dno;
lecz, posiadam moc-mogę rozjaśnić nawet najczarniejszy mrok, poruszyć wasze serca swym trupim gestem
ten głośny hałas ogłusza nas
(niemożliwym staje się usłyszeć szept)
wyzwałam świat na pojedynek wieki temu;
i choćbym miała zginąć, będę sobą
za wszelką cenę

lady luna necrosis

2011-12-22T20:33:00.005Z

w moim sercu jest pustka. próby zapełnienia jej są daremne; nic nigdy w niej nie utrzyma się przy życiu, nic nie zdoła zaczepić się gładkiej powierzchni środka. wypłukały ją łzy, krew i utrwalił niekończący się wrzask.
ogarnia mnie na powrót tak dobrze znane zimno; mrozi usta, dłonie, obleka usta karminem i bladym kolorem wieczornego nieba. powracam w ciemność, w ciszę, w dym i popiół. powracam do mego świata, do królestwa, wypełnionego szumem kruczych skrzydeł, galopem czarnych koni i odległym wyciem wilków. w tym świecie panuje wieczny spokój, obojętność nabyta wraz z pamięcią.
odwróciłam twarz od blasku dnia; nie dla mnie są radości życia codziennego, nie dla mnie człowieczeństwo. nie zasługuję najwyraźniej na boską łaskę; nawet skamląc o nią, wymuszając i siłą domagając się jej, rozumiem, że zostałam pozbawiona daru przebaczenia, daru bożej łaski.
mym przekleństwem jest wieczna pamięć i wieczne życie.
mym błogosławieństwem jest wieczna pamięć i wieczne życie.
postanowiłam zamilknąć, mą pieśń opisać krwią; jestem na powrót najpiękniejszym i najokrutniejszym z potworów, istotą stworzoną z mroku i zimna.
odzyskałam skrzydła, teraz na nowo wzbiłam się w niekończące się niebo.
znów jestem sobą, tą piękną, okropną sobą.

piękny dzień dzisiejszy

2011-12-22T16:53:00.003Z

istnieją trzy opcje;

wpuszczę cię do swego świata;
doświadczysz mroku i ciemności, swe oczy skryjesz w blasku księżyca a ciało poświęcisz cieniom,
doświadczysz nocy i jej nieskończonego piękna, staniesz się mym towarzyszem w mej wiecznej wędrówce po krainie snów

wyrzucę cię ze swego świata;
zostaniesz zmieciony z pole mego widzenia, jawić się będziesz jako szara mgła, matowa, odrażająco nudna i bezosobowa, absolutnie niema i wypłukana z twarzy
będziesz dla mnie kolejnym lunatykiem którego mijam z politowaniem w oczach

zamorduję cię;
oszczędzę ci bólu i strachu świata, po którym stąpam i ja; przeleje twoje życie wraz z krwią i marzeniami na brudną ulicę, na labirynt rowków między płytami chodnika. zamknę ci oczy na brud i wrzask dookoła, czyniąc cię ślepcem w niebiosach, jak i w piekle.

i to ostatnie mnie kusi, nęci, sprawia że ciało me wibruje
bowiem każda kropla krwi spływająca z mych palców, mieszająca się z brokatem z mych dłoni sprawia że przeszywa mnie dreszcz, sprawia że me serce bije
wybucha dookoła mnie światło, złote echo wieków o tej samej nazwie
bowiem mą historią jest historia żywota straconego, zbrukanego i brutalnie odebranego
skazano mnie na wieczność, obarczono pamięcią
zabrano mi spokój śmierci
mą historią jest upadek złotych czasów i piękny dzień dzisiejszy
lecz gdy mrok zapada, budzą się wszystkie potwory
wyruszamy na łowy, gdy wzrok znów w ciemność spogląda, gdy na nowo wyostrzają sie przytępione blaskiem doczesności zmysły;
zatapiamy zęby w życiu i radości, rozpoczyna się taniec śmierci i krwi
rozpoczyna się uczta zmysłów i emocji

lecz ty, wciąż na mym tropie, wciąż za dnia śledzisz mą ścieżkę którą podążałam nocą;
boisz sie mroku, boisz się mnie
wciąż gonisz za bladym blaskiem brokatu i kroplami krwi
wciąż wyciem próbujesz zmrozić mą duszę, serce zaniepokoić
duszę mi odebrano, serce wyrwano
słodkie dziecię dnia, lękające się nocy
lew nigdy nie przestraszy się szakala

i am 'ur light

2011-12-14T00:11:00.005Z

obserwuję świat z dachów; i choć może wyglądam na samobójcę, daleka jestem od skoku, by złamać kark, by czaszka rozprysła się na milion części, by mózg wylał się wraz ze snami i koszmarami na brudny chodnik.
obserwuję każdego z osobna i wszystkich razem;
wlewam się do oczu każdego, wchodzę w usta i przepływam wraz z krwią przez serce;
jestem świadkiem codziennej tragedii i codziennej euforii;
ból jest nieludzki; ogarnia mnie, pokrywa moje ciało dreszczem i zaciska dłonie w pięści, aż bieleją palce, aż krew cicho, powoli przecieka między palcami.
nie płyną mi łzy; budzi się we mnie wściekłość, która zagłusza ból, która zagłusza huk codzienności jaka na mnie spada ilekroć otworzę oczy;
wypełnia mnie dziki wrzask, płonie we mnie gorętszy aniżeli słońce blask furii.
to wszystko trwa ułamki sekund, mego stanu nie zarejestruje ludzkie oko;
gasnę równie szybko, na nowo mrużę oczy i układam usta w uśmiech;
czas jest naszą przestrzenią; jest bezwolny, giętki-łatwo dopasowuje się do naszych wyborów.
ale on się nigdy nie zatrzyma, nie stanie w miejscu zaszokowany; jest bezpłciowym, bezrozumnym tworem, który bezlitośnie obnaża nas i rozlicza z błędów.^. gdy odejdziesz, nic się nie zmieni. świat nie stanie w miejscu. ziemia przyjmie cię tak samo czule jak miliony innych, i rozłoży twoje ciało na pokarm dla swych żyjących dzieci. nauczyłam się własnej samotności, ukochałam ją; i choć jestem na dnie, i choć opluta, zgwałcona i zbrukana, wciąż ja jestem najwspanialszym, czego możesz doświadczyć. jesteś bowiem zgorzkniały, głuchy na szept i ślepy na piękno;a ja już nie jestem smutną istotą z cukru i lawendy, stworzoną z deszczowych chmur i koronkowego światła;od zarania dziejów aż po kres dni; będę trwać, niezłomna i niewzruszona. nie ośmieli się mnie pocałować płomień, nie utuli mnie ziemia, woda mnie nie porwie i powietrze nigdy nie opuści mych ust. moje serce kryje w sobie mrok i pustkę minionych stuleci, echo złotych lat i początku świata. stałam się potworem, którego cieszy mrok.

większość moich wspomnień rozmyły łzy i krew, zalewając je i utrwalając w oczach.
człowieczeństwo jest mi przeszkodą, niechcianą przybłędą, której nie sposób się pozbyć;
blokuje mi nadgarstek, gdy chcę wlać do czyichś ust truciznę, zmusza by wypuścić z dłoni śmiercionośne ostrza, każe schować kły, gdy marzę o zatopieniu ich w ciepłych, tętniących życiem aortach.
lecz mrok pochłania światło i twoje bezpieczeństwo w moim pobliżu jest tymczasowe, ulotne, kruche i nigdy pewne;
możesz uciekać, i tak będę krok przed tobą
możesz się chować, ziemskie mury nie są mi przeszkodą,
możesz się modlić, lecz do kogo?
wyrwałam twemu bogu serce, pożarłam i zatrułam sny jadem
czy jesteś na tyle silny, by stanąć naprzeciwko mnie?

UPDATE:

byłeś mi światłością i objawieniem; byłeś ciszą i dźwiękiem, ciepłem i zimnem, byłeś całym wszechświatem;
byłeś nic nie znaczącym kosmicznym fragmentem, omylnie ujrzanym, omylnie uznanym za istotny;
moje życie stało się odrębne, dla ciebie jako sen się jawi, jako światłość;
nigdy nie wyzwiesz mnie na pojedynek;nie jesteś bowiem w stanie
pragniesz mego zniszczenia, mego upadku, potulnego złożenia mego ciała i duszy na dnie
lecz, dziecię gwiazd,
nie zdołasz przygnieść mego karku ku ziemi
nie zdołasz zetrzeć uśmiechu z mych ust
nie zdołasz sprowokować płaczu;
albowiem zabiłeś we mnie wszystko co zdolne było kochać, miłować, akceptować;
zniszczyłeś całą galaktykę, nie pozostawiając najdrobniejszego pyłu, najdrobniejszego śladu światłości;
pozostała pustka, pamięć i gwiazdozbiory powolnie wracające na swe pierwotne orbity;
lecz nauczyłam się mroku który towarzyszy od zawsze memu sercu;
ukochałam śmierć i ukochałam ból
ukochałam siebie, potwora
ukochałam siebie, cud
ukochałam siebie

oślepiający blask ciemności

2011-12-05T23:55:00.005Z

od lat żyję w mroku. mój wzrok przywykł do świata skąpanego w ciemności. czuję się w niej naturalnie, przylega do mojej skóry niczym najdelikatniejszy materiał, pieszcząc ciało i zmysły.
skąpana w ciemności jestem spokojna; widzę nadnaturalnie wyraźnie, każdy szczegół, każdą najdrobniejszą skazę i podziwiam piękno kształtów.
od lat poruszam się w niej pewnie; stała się naturalna, oswojona i przyjazna. nie boję się jej, jak i śmierci, wiernej towarzyszki; to zaczęło się stulecia temu, gdy na moim ciele zalśniły krople mej krwi;
gdy umarłam dla siebie, umarł mój sen-nigdy więcej nie zmrużyłam oczu;
nie przeraża mnie już moja twarz, nie boję się mych rąk, żyły zalśniły na powrót szumem błękitu
lecz ty... stałeś się ucieleśnieniem mej nienawiści i wstrętu, uosabiając moją odrazę. gdyby rozerwać cię, odrzuciłoby wszystkich smrodem; zgnilizna ciała, ukrywana pod skórą, natychmiastowo ukazała, że twymi żyłami płynie brud, serce toczy trupi jad, a oczy są zwykłymi szkiełkami, sprytnie rozświetlonymi dzięki lustrom wewnątrz. z przyjemnością dostąpiłabym zaszczytu rozprucia cię, ukazania wszystkim czym tak naprawdę jesteś.
kiedyś nastąpi dzień sądu; zabrzmią archanielskie chóry i zagrzmią niebiosa-będą śpiewać o śmierci i pożodze, o krwi która zaleje umysły i sny, o końcu i pustej ziemi.
pewnego pięknego dnia, twój cały dotychczas znany ci świat ukryje mgła. twoje oczy, przyzwyczajone do blasku doczesności i dnia, oślepną, gdy świat ukryje się w mroku. twoje struny głosowe, nawykłe delikatnego śpiewu i słodkiej mowy, zamrą, niezdolne do krzyku.
twój umysł oszaleje, gdy z mroku wyjdą istoty o niespotykanej urodzie, niespotykanej brzydocie, uszy zaczną krwawić gdy wrzask i piekielny chichot wypełni ulice, a ciało sparaliżuje strach, gdy zaczną cię dotykać.
będziesz wtedy patrzeć na taniec śmierci, na ulice pełne trupów i martwe domy.
wtedy właśnie ja będę triumfować, jaśniejąc na twym horyzoncie, gdy oślepi cię blask ciemności.

miss luna, in journey

2011-11-28T01:16:00.004Z

w moich oczach wyryły się palącym śladem światła wszystkich przebytych dróg; oślepiły mnie i za każdym razem wywołują niewyobrażalny ból i ulgę. moje ciało jest w ciągłym ruchu; póki trwa, trwa iluzja życia, iluzja doczesności i zmienności.
lecz ja nie żyję. jestem trupem, codziennie odbywającym rytuał kłamstwa;
nakładam maskę życia, nadaję skórze kolor, ukrywam trupią siność
nakładam maskę uczuć, nadaję ustom i policzkom różaną barwę
nakładam maskę zrozumienia, w oczy wkładam drobiny szkła
nakładam maskę, wyruszam w podróż w bezduszny, złowrogi i doskonale znany świat.
to nie jest depresja, to nie rozpacz. to rezygnacja i swoista akceptacja;
w dzień staję twarzą w twarz z apatią ulic i masą ludzkich twarzy, beznamiętnych, zmęczonych głosów, pustych dłoni i pustych oczu;
codziennie mijam armię zombie, armię wyzbytą z marzeń.
nie sypiam w nocy, słucham łkania wiatru i płaczu gwiazd, śpiewu bezdomnych snów, kwilenia niemowląt; co noc odrywam z siebie siebie, zmywam z ciała warstwy brudu i obcych dłoni. wyjmuję z ust obce słowa i wypłukuję oczy z twarzy. wyciągam z pod skóry oddech i krzyki, z kości wytrząsam obietnice.
czarny świt jest mą porą, porą szaleńców i ludzi bez duszy. jest porą lunatyków i morderców, porą ptasiego snu i odpoczynkiem dla zmęczonych dziwek. porą rozkwitania kwiatów, porą zamarzania serc i agonią dusz. porą śpiewu nieba, gdy czerń nocy miesza się z toksycznym pomarańczem świateł miasta i bezlitosnym, stalowym blaskiem poranka.
moja podróż trwać będzie po kres świata; wraz z nocą, wraz z dniem wyruszam wciąż i wciąż na nowo, uciekając od siebie do siebie. gonię własny cień uciekając od ciała, powstrzymując łzy i gasząc nimi pragnienie.
stałam się na powrót apatyczna i obojętna; by ocalić siebie, popełniłam samobójstwo, zajadając sen koszmarem. śnię wraz z światem sen;
o śmierci i o narodzinach, o upadku i powstaniu, o krwi i o pięknu;
póki mój taniec trwa, trwa iluzja życia
póki moje kłamstwo trwa, trwa iluzja życia
póki moje ciało się porusza, trwa iluzja życia
póki mogę, udaję życie

archipelag

2011-11-16T00:33:00.006Z

kiedyś musiał nastąpić taki dzień, w którym wszystko wybuchło; kiedy ja eksplodowałam, pulsując ślepą furią, płonąc jasnym płomieniem zemsty, bólu i smutku.
kiedyś musiał nastąpić taki dzień.
kiedyś musiałam wydobyć z siebie głos; nie wytrzymałam ani sekundy dłużej, i rozpoczęłam mój skowyt, który przeszedł w pieśń;
o mnie, o tobie, o wszystkich których zamordowałam, o wszystkich dniach pełnych słońca i nocach gęstych od mroku.
kiedyś musiałam wydobyć z siebie głos.
pytasz, jak to się stało;
powoli. spokojnie, nieubłaganie i nieodwołalnie. przybliżało się, fosforyzując, zalewając wszystko ciepłą krwią, słodką od tlącego się w niej wciąż życia, wypełniając wszelkie luki i barwiąc horyzont na rubinowo; zbliżało się, paraliżując moje dłonie i przemieniając serce w kamień.
pytasz, dlaczego;
bowiem o to prosiłam, błagałam o przekleństwo, o cokolwiek, co wywołałoby we mnie jakąkolwiek reakcje. miliardy szeptów otulało miasto nocą, gdy spacerowałam, otulona czernią nieba. szukałam tropu wszędzie; aż znalazłam.
pytasz, po co;
aby wyzbyć się wszelkich słabości, aby stać się bytem niezniszczalnym, idealnym tworem niebios. uśmiercając ciało, ocaliłam duszę, wyrywając swoje serce, ocaliłam umysł; i choć oszalała z bólu, bliska szaleństwu, przetrwałam - uniosłam swoje zimne ciało, zdołałam otworzyć puste oczy, zdołałam poruszyć stopami i trwać;
lecz mój miarowy krok przeszedł w bieg, w dziki, szalony pęd
rozpoczęłam grę, w której nie ocaleje nikt

************************

2011-11-14T16:14:00.013Z

to się może wydać absurdalne; mój pęd do zniszczenia, moje pragnienie autodestrukcji. przecież genetycznie mamy wszyscy zaprogramowane, aby za wszelką cene ocalić siebie.
ja nie pragne ocalenia, ni zbawienia. nie pragnę szczęśliwej przyszłości, nie snuję długoletnich planów, nie pragnę urodzić i wychowywać dzieci wraz z cudownym mężczyzną u boku.
przyjemność znajduję niemalże codziennie, co krok, rozkoszując się zarówno bólem jak i rozkoszą. nauczyłam się żyć ze świadomością rychłego zgonu; dla mnie nie ma już ratunku, jest to jednak moja świadoma decyzja. odrzuciłam szansę na zbawienie, na ratunek, godząc się na wyrok i nie walcząc o odwołanie.
w ten paradoksalny sposób, wygrałam swoje życie, swoją duszę i swój umysł. stanęłam ponad wszelka doczesnością, na swój sposób stawiając się w panteonie bogów, śmiertelna i niezniszczalna;
bowiem nic nie zdoła mnie zranić, i nic nie zdoła mnie zabić,
bowiem nie dosięgnie mnie już ludzka ręka,
bowiem człowiek nie skrzywdzi już mego serca;
ono umarło, zastygło i obróciło się w kamień, zalewając ciało paraliżującym bólem i odrętwieniem.
na swój sposób, ocaliłam się....

ÂME

2011-11-09T00:10:00.002Z

zbyt długo kontrolowałam wszystko; swoje uczucia, swoją mimikę, swoje ciało; dłonie, których każdy ruch był zaplanowany, stopy, biodra układające się w określonym rytmie. kontrolowałam swój głos, słowa, które gładko wymykały się z ust, ślizgając się miękko po języku.
nic we mnie nie ulegało przez długi czas przypadkowi; nie pozwalałam się zaskoczyć, byłam wciąż czujna i nieufna. nie ulegałam jakimkolwiek impulsom świata zewnętrznego; zamknęłam swój umysł we własnym ciele, uciszyłam samą siebie, wypuściłam potwora i pozwoliłam działać;
by uwodził, by mordował, by niósł mrok i zimno, by przynosił mi prostą przyziemną rozkosz, by przynosił mi ludzkie życia, który kończyłam, niczym swoje własne, w najbardziej wyrafinowany i wysublimowany sposób. pozwoliłam, by moje ciało skąpało się we krwi, własny płacz został zagłuszony obcym jękiem i wyciem. rozpoczęłam zabawę w najokrutniejszą grę; znając doskonale jej kroki, jej reguły, wygrywałam każdą rozgrywkę.
jeśli ktokolwiek podjąłby się próby opisania mnie na te dni, miałby stosunkowo duży problem. byłam jaśniejącym w mroku ucieleśnieniem piękna, niczym anioł, promieniująca światłem, zimnym niczym lód, złotym niczym słońce. mój śmiech brzmiał równie promieniście. byłam wirującym światłem, roztaczając urok, któremu nikt nie był w stanie się oprzeć. byłam uosobieniem śmierci, miałam w sobie mrok, urażoną dumę i chęć mordu. tak naprawdę, opisywałby potwora. pięknego, uśmiechniętego, niczym żywe srebro, wdzięcznie mrużącego oczy, układającego w uśmiech usta, osłaniające kły w każdej chwili gotowe by rozszarpać szyję najbliższej ofiary. krew, wypełniona toksyczną cieczą mojej własnej duszy i spalonego serca, pulsowała, toczona nie przez serce, lecz przez chore pragnienie zemsty na wszystkim, na ślepym pędzie przed siebie. byłam niczym huragan, niczym tsunami, nieubłagana i nie do zatrzymania, okrutna i piękna.
tak, stałam się potworem. stałam się nie kreaturą, ale ucieleśnieniem najgorszych koszmarów, horrorem, który czerpał radość z cierpienia. nie potrzebowałam pochwał, nie potrzebowałam uwielbiania i okrzyków podziwu; łzy były mi najpiękniejszym podarunkiem, najpiękniejszą biżuterią, w którą mogłam przybrać swoje ciało. jęk i płacz były cudowną pieśnią, gdy tańczyłam na grobach mych ofiar.
oh, tak, pragnęłam zniszczenia. pragnęłam doświadczać go, jak i je serwować. pragnęłam nieść zniszczenie i ból. pragnęłam być niczym pradawni bogowie, katem i opiekunem, tylko że chciałam porywać w ramiona, by słyszeć zgrzyt przekręcanych kręgów, ocierających się o siebie, niczym zgrzyt między niewinnością a wyuzdaniem. chciałam słyszeć dźwięk pękającej skóry, gdy zatapiałabym w niej zęby i paznokcie. pragnęłam słyszeć lekki szum krwi, wypływającej żyłami, pragnęłam słyszeć coraz to cichsze i spokojniejsze bicie serca, pragnęłam widzieć gasnące światło w oczach. pragnęłam śmierci, pragnęłam patrzeć, jak wygląda, jak dotyka i jak całuje, ze smutną świadomością, że mi nigdy ona już nie będzie dana.
zatraciłam się w szalonym tańcu krwi, w szaleństwie, w mroku, pewna siebie i oszołomiona przyjemnością, nawet nie zauważyłam, kiedy silne dłonie przygwoździły moje nadgarstki do podłogi, kiedy moje usta zostały zamknięte słowem i pocałunkiem, ustami które nie dbały o moje wysunięte, podniecone aż do bólu ostre kły. zostałam przyszpilona, dosłownie i w przenośni, przez istotę o tylekroć słabszą; wystarczająco, aby skupić moją uwagę i choć na sekundę odwrócić moją uwagę od szaleństwa, od mroku i aż wibrującej ciszy, niosącej obietnicę tylu przyjemności.
kiedy szacunek, podziw, ciekawość i pożądanie rodzą się w tym samym miejscu, gdy chcesz zabić i jednocześnie przytulić, zaczynasz o wiele niebezpieczniejszą grę. w tym momencie stawiasz na szali wszystko, bo inaczej gra nigdy się nie rozpocznie; stawiasz duszę, choćby przeklętą, stawiasz ciało, choćby i okaleczone, stawiasz słowo, choćby i niewiele warte, stawiasz swoje życie, choćby już dawno zostałoby one zakończone, przeciwko wszystkiemu.
stanęłam twarzą w twarz z samą sobą; z każdym z moich wcieleń. i płakałam, płakałam nad śmiercią niewinności, nad śmiercią ciekawości, nad śmiercią ufności, nad śmiercią czułości i nad śmiercią pewności. upadłam na kolana, ja, dumna i niepokonana nigdy królowa, której nic nie było w stanie ugiąć karku, pokonana i upadła, złamana i naga, tak bardzo skrzywdzona i okaleczona.
przeszłość od czasu do czasu przypomina o sobie; pewne wspomnienia nigdy jednak nie zdołają się wypaczyć - płoną równie jasnym płomieniem co mój ból, gdy były teraźniejszością. są niczym blizny; choć poniekąd są zagojone i nie są otwartą raną, są, i nigdy nie znikną.

STOĎCISME

2011-10-28T01:28:00.005+01:00

ewoluowałam wielokrotnie. w większości, towarzyszył temu nieludzki ból, strach i łzy. wielokrotnie umierałam, powstając z gniewem, niczym ogniste tornado, mała furia w ludzkim ciele. spędziłam wiele nocy, nie mogąc zmrużyć oka, nieprzytomna i naćpana, podziwiając ledwo widoczne pęknięcia na suficie. potrafiłam trwać bez ruchu, mimo zimna jakie spowijało moje ciało, na wysokich piętrach, w otwartych oknach, rozważając czy skoczyć, czy nie.
wielokrotnie moja osobowość zmieniała się; zacierały się słabości, rodził się bunt, krew gotowała się, gdy umysł nie zgadzał się na ból i rzeczywistość dookoła. mój wrzask był donośny, przebijał ściany i wdzierał się do głów, drgając wraz z klatką żeber. zostawałam w pamięci każdego, wbijając się w ich skórę paznokciami, przebijając aż do krwi. układałam się do snu w miękkim wgłębieniu miednic, swój sen ukrywając w oczach. unikałam luster, nie mogąc, tak jak inni, wytrzymać mojego spojrzenia.
kłamałam wielokrotnie. po tysiąckroć wolałam skłamać o sobie, aniżeli przyznać się, jak bardzo nieszczęśliwa i upadła byłam. nie umiałam zrozumieć zbyt wielu aspektów swojej osobowości, bojąc się samej siebie, swoich wyborów i decyzji. było mnie dwie; jedna, przerażona i zagubiona, niepewna i po omacku poruszająca się po własnych kątach, i druga, zniecierpliwiona i rozwścieczona wieczną blokadą poprzez drugą.
niegdyś budził mnie strach; byłam gotowa płakać, lamentować do wschodzącego słońca. byłam zawstydzona, swoim ciałem, swoim głosem, fałszywą siłą ukrywając wszelkie swe słabości. stworzyłam alter ego, które przyciągało jak magnes, a brutalnością nie pozwalało na zadawanie pytań i rozkładanie mnie na części pierwsze.
byłam wtedy dziewczynką.
stałam się kobietą.
stałam się istotą dumną, której pragnęłam;
musiałam umrzeć, zadać sobie samej śmierć, by móc powstać.
przestałam się bać.
niegdyś noc przerażała mnie ciemnością i ciszą; dziś ciemność otula moje ciało, pieszcząc je czule, a cisza współgra z biciem serca, z szumem przepływającej aortami krwi.
niegdyś nocą uciekałam, dziś błąkam się spokojna i opanowana; już nie biegnę, nie gonię, nie uciekam przed swoim cieniem. z ofiary stałam się łowcą. teraz ja poluję, przysiadając na szczytach kościołów, skrywając się w najgęstszym mroku.
niegdyś wstydziłam się swego ciała. kaleczyłam je, wylewając hektolitry krwi, która wydawała mi się brudna i skażona. nienawidziłam bieli mojej skory, pomarańczu oczu, nienawidziłam dłoni które błądziły po ciele niczym ślepiec, nieznający trasy. wyryłam na nim symbole mego smutku, purpurą i szkarłatem opowiadając o mej miłości i upodleniu.
dziś kocham moje ciało; poznałam każdy jego fragment; pokochałam każdą część siebie. niegdyś mnie przerażało, dziś mnie raduje; klepsydra sylwetki, pełna gry cieni i światła, łamiącego się na miednicy, na klatce żeber, lekko unoszące się nad łukami obojczyków, miękko opadające na piersi i uda.
nie stałam się święta czy zbawiona; to dalej obce mi pojęcia, sprzeczne z moja naturą i absolutnie abstrakcyjne. nie zasługuję na zbawienie, bowiem przyjemność sprawia mi mijanie się ze świętością, balansowanie na granicy moralności i prawości. zdołałam się jednak zaakceptować; zrozumiałam, że jestem potworem, że obca mi litość i czułość, że obce mi pojęcia typu altruizm. na swój sposób, uświęciłam samą siebie; zdołałam przyznać się sobie, stanęłam ze sobą twarzą w twarz, i pokochałam.
nie uciekłam już nigdy więcej od lustra.

il-lus-ion

2011-10-22T21:37:00.024+01:00

włóczę się pustymi ulicami co noc; nie poszukuję ofiar. śledzę trop, znajdując zapach na latarniach i na kobiecych szyjach, śledząc z ukrycia ich oszołomiony wzrok i dygoczące po niedawnym uniesieniu uda. widzę na nich twoje ślady, czuję na nich najsilniejszy trop. ich usta układają się w obłąkany uśmiech, niezdolne opowiedzieć o ogniu, który rozgrzewa ich łono. mają przymknięte oczy, głos niemalże wyciszony. mijam je obojętnie; ich śmierć nastąpi za ledwie kilka godzin, gdy ciało przypomni sobie o wycieńczeniu, zapomni o rozkoszach, gdy przerażenie zamrozi serca. upadną, z okrzykiem zdziwienia, przerażenia, nie wiedzące, co i kto je zabił.

wtedy pojawia się Tanatos, pocałunkiem żegnając ulatujące z nich dusze.

jaśniejąc bielą skóry, bezczelnie obrażam mrok nocy. puszczam oko do księżyca, konkurując, kto bardziej lśni nieskalanym blaskiem na niebie. włóczę się ulicami, zalanymi szronem boleśnie wpijającym sie w płuca i jadowicie pomarańczową poświatą lamp, wystukując puls miasta obcasami na bruku, nucąc pod nosem pieśń o mordzie;

raz dwa trzy, przede mną nie skryjesz się

nie przelewa sie we mnie gniew czy nienawiść; tak silne uczucia już dawno opuściły moje serce, pozostawiając je zniszczone, spalone, zawieszone na aortach ciała. moja dusza ukryła się w oczach, wypełniając je jadem, żrącą substancją, o słodkim aromacie deszczu i lawendy. jestem zaciekawiona i skuszona, skradająca się pod osłoną nocy. wciąż mijam te widma o kształtach klepsydr, cicho bełkoczące, niczym zombie, naćpane toksycznym światłem latarni.

przysiaduję na murach, na konarach, na szczytach kościołów, obserwując bezpośrednio twoje polowanie; podziwiam kształt ciała, podziwiam płynność ruchu i siłę. zdarza się, że nasz wzrok się spotyka; wtedy oboje błyskawicznie ukrywamy się w najciemniejszych uliczkach. towarzyszy nam cisza, przerywana moim śpiewem;

raz dwa trzy, przede mną nie skryjesz się

tryptyk drezdeński

2011-10-17T19:25:00.004+01:00

opowiem Ci, jak wyglądała moja śmierć;

było zimno, moje ciało skąpane było w mroku i krwi
serce zmroziła trwoga-tak, wtedy byłam przerażona.
trwałam w ciszy, zamrożona, nieruchoma.
moje ciało bombardował ognisty ból, odrywając mięso od kości, rozdzielając od ścięgien aorty, kalecząc duszę i niewoląc głos
umarłam sama, na dachu własnej osobowości, gotowa do skoku, zdjęta bólem na krawędzi
przysypał mnie świeży śnieg, kładąc na usta koronkowe płatki, niczym całun;
ostatni, zimny pocałunek śmierci.
umarłam w ciszy, bez krzyku i płaczu.

opowiem Ci, jak wyglądało moje zmartwychwstanie;

powstałam z gniewem toczącym moje wypalone serce;
towarzyszył mi wrzask nieludzki; ból mieszający się z wściekłością
obudził mnie płomień, jaki trawił moje ciało,
wzdłuż ud, czule obejmujący miednicę, łukowate wzniesienia żeber
obudził mnie śpiew tysiąca lunatyków;
i choć nie wiem kto,
podano mi dłoń, bym mogła powstać
z ciemności i nicości była ona ulepiona
i wiatr wiał mi w plecy-wtedy czułam, że nie powstrzyma mnie nikt, nie zatrzyma mnie nic
na krawędzi mnie ustawiono; nauczyłam się lotu nie chcąc nigdy więcej całować ziemi

opowiem Ci, jak będzie wyglądała moja śmierć;

ona nigdy nie nadejdzie. nie pozwolę znów dać się zabić, wykończyć, przestraszyć
nigdy nie zegnę karku; jestem dumną, silną, i moim żywiołem jest taniec,
moje ciało nie zatrzyma się; jestem zaprzeczeniem ciemności
czysta i jasna, choć brutalnie okaleczona
o oczach niosących mrok; wściekle pomarańczowych
tańczę, i nikt mnie już nie powstrzyma
śpiewam, i nikt mnie już nie uciszy

opowiem Ci piękną historię;
bajkę, z morałem i szczyptą pikanterii
opowiem Ci piękną historię;
o śmierci ludzkości, o śmierci naszych morałów
opowiem Ci kiedyś piękną historię;
o tym, jak umarło we mnie światło
by narodzić się mogła ciemność

EPIDEMIA

2011-10-13T22:06:00.000+01:00

obserwuje niezmiennie szaleństwo dusz; lament matek wypełnia noce, śmiech morderców miesza się z radosną agonią samobójców. znajdziesz mnie w każdej kropli krwi, jaka zbroczyła ziemię, w każdej łzie, jaka wypłynęła ze smutnych oczu.
ukrywam się pod tysiącem symboli, wiernie towarzysząc, nigdy nie płacząc, zawsze tylko w ciszy trwając, niczym parodia anioła stróża.
witam każdy dzień z niesmakiem i zachwytem;
wyjątkowość poranków, gdy ciemność ze wstrętem chowa się we wszelkie zakamarki, uciekając przed słońcem, wybielającym kolory nocy, tkwi w ich niezmienności, ciszy, powoli budzącym się ze strachu przed nieznanym świecie.
w nocy rządzi strach, w dzień; kłamstwo.
przeszłość powróciła, upiorna i piękna, przysiadając na mych dłoniach, ustach, czule obejmując szyję, miękko kładąc się na brzuchu i obojczykach. me usta znów zamarły w szyderczym uśmiechu, do oczu wróciła ironia i okrucieństwo.
wokół mnie na nowo zapłonął ogień, na nowo hula wiatr;
powróciłam, w całej swe okazałości, autodestrukcyjnym tańcu, obłąkana, bezczelna i okrutna.
rozrywam swoje ciało, delikatnie odsłaniając kość otuloną ciałem. wycinam symbole i ozdabiam skórę ornamentami płonącej czerwieni.
mam ochotę wyć, wrzeszczeć i rzucać się po ścianach, tłuc pięściami podłogę i powietrze.
zamiast tego, stoję niewzruszona, otumaniona bólem i alkoholem, bez słowa skargi.
jestem przesiąknięta goryczą, jaką nadaje mi moja przeszłość; jestem znudzona rzeczywistością, powtarzalnością i rutyną.
mierzi mnie to, dlatego z dziką radością zaprzeczam i burzę normy, zatruwając sterylny świat szaleństwem, niczym i nikim nieograniczonym.
tylko moje oczy mnie zdradzają; od lat płoną wypełnione żrącym kwasem, zmrużone, ukrywające całą prawdę o mnie.
nigdy się nie zdradzę.
opanowałam sztukę udawania do perfekcji; moja porcelanowa skóra wydaje się być nieskalana dotykiem,
włosy i ubrania, przesiąknięte aromatem wina, papierosów i perfum uwodzą twoje oczy.
stałam się piękna; doskonale dopracowana w każdym szczególe, stałam się tworem samej siebie, stworzona na podobieństwo bóstwa.
jestem laleczką o wystudiowanych ruchach, niczym Audrey; dla Ciebie apoteoza kobiecości i erotyzmu.
jestem pierdoloną Grace Kelly, mistrzynią opanowania.
wolę mamić, kłamać, oszukiwać, śmiać się fałszywie w twarz;
wolę tysiąckroć o sobie skłamać, niż przyznać ci, kim naprawdę jestem.
a uwierz, kochanie, nie chcesz znać prawdy, nie chcesz znać prawdy o mnie.

krucza piosenka

2011-10-08T19:26:00.002+01:00

przecież nieistotne jest, jak nas zabito.
nieistotne są nasze obrażenia, nasze rany, ukazujące zgniliznę wnętrza. nikt nie pyta, czym otworzono klatkę piersiową, czym odsłonięto mięśnie i żyły. nikt nie pyta, a martwe ciało nie odpowiada. ulega procesowi rozkładu od wielu lat, a brak tętna tylko przyspiesza rozpad tkanki. trupy nie opowiadają historii. milczą po wieki, od chwili, gdy źrenice zachodzą mgłą, a jęk cichnie.
przecież nieistotne jest, po co nas zabito.
nieistotne jest, co uczyniliśmy przed śmiercią. jesteśmy poza osądem, stajemy się przeszłością, którą zamyka wieko naszej trumny. nasz czyny stają się nieistotne, nieaktualne. już nikogo nie interesuje nasza osoba - nikogo już nie uwodzimy, nikogo nie mordujemy. i choć nad naszym grobem pewnie i tak nikt nie zapłacze, nikt za nami nie zatęskni, będziemy skazą świętej ziemi; nasze imiona i nazwiska, wyryte w kamieniu, przetrwają. i choć już umarliśmy, żyjemy w ludzkich ustach.
dla nas istotne jest, kto nas zabił.
dla nas istotne jest, jak.
dla nas istotne jest, po co.
bowiem będziemy wygrzebywać się z brudnej ziemi, wściekli, że ubrudzone są nasze ciała, że ubrudziliśmy piękne ubrania, będziemy drapać paznokciami wieko trumny, byleby się wydostać.
wrócimy zza zaświatów, przejdziemy przez piekło, ale wrócimy do świata żywych.
nie pozwolę, by mój morderca chodził po ziemi.
i gdy stanę w świetle księżyca, gdy oślepi mnie słońce, obejrzę swoje ciało. obejrzę każdą ranę, powoli błądząc po ciele palcami. znajdę cios, który mnie zabił, znajdę ranę, która okazała się śmiertelną.
i gdy będę patrzeć prosto w oczy tobie, mój ukochany morderco, zapytam, za co. z czystej ciekawości, tylko po to, aby wiedzieć. aby móc pójść dalej, niszczyć i tańczyć na pustych ulicach.
nie poczuję do ciebie szacunku. nie uznam twojej przebiegłości. nie uznam, że zasłużyłeś na szacunek.
nie zasłużyłeś. nie potrafiłeś mnie zabić, jak widzisz.
dlatego to ja kładę kwiaty na twym zimnym grobie, gdy mój, tuż obok, straszy pękniętą płytą.

*

2011-09-28T22:10:00.003+01:00

każdego poranka umieram, płonąc i wyjąc. wszystko jest pozbawione dźwięku, smaku, i zapachu.
każdego poranka, jestem trupem, zimnym i nieczułym.

każdej nocy odradzam się, znów i znów, gotowa pomścić swoje ciało i duszę.
każdej nocy zmartwychwstaję, niepokonana.

umieram, odradzam się.
to błędne koło, piękne w swej prostocie, brutalności i czułości.

HURRICANE

2011-09-27T19:45:00.004+01:00

i gdy zgina cie w pół, gdy czujesz, jakby ktoś z całej siły uderzył cie w brzuch
oznacza to, że poczułeś-że dotarło, że zrozumiałeś bez słów.
oznacza to, że osiągnięto cel; że zrozumiałeś piękno, zrozumiałeś czym jest ból i okrucieństwo, że muzyka przeszyła twoje ciało na wylot. gdy chcesz płakać, gdy dookoła szyi zaciska się obręcz dławiąca oddech;
witaj w świecie, gdzie emocje, gdzie uczucia są bólem fizycznym
witaj, i czuj
rozejrzyj się, spójrz na tych ślepców
na ślepców, z bielmem na oczach, niezdolnych do odczucia piękna, brzydoty, idących jak roboty wciąż i wciąż przed siebie
zawsze cieszyło mnie, że w życiu pozostawiono mi komfort wyboru; nigdy nie musiałam rzucić się w dziki pęd, pozwolono mi być wolną, wręcz pchano do lotu. pozwolono mi co noc tańczyć, upijać się koszmarami, pozwolono przemykać ciemnymi bramami o czwartej nad ranem, w chmurze dymu
powróciłam na ulicę, powróciłam na szczyty budynków, balansując na krawędzi; rozkoszuję się szumem miasta, gdy wszystko śpi, zza przymrużonych powiek obserwuję jak śpicie, przysiadając cicho na parapetach
będę pierwszą w szeregu, która ruszy na mord, która wyruszy po sny
rozpoczęłam swój taniec, i nigdy się już nie zatrzymam; oto moje danse macabre
z waszymi truchłami, w mych zimnych ramionach, szalony taniec, radosny taniec, z ostrzami u dłoni; oto moja pieśń
powróciłam radosna, martwa, do przeszłości, do teraźniejszości, znów jestem tam gdzie byłam; zmieniły się tylko budynki, zmienili się tylko ludzie, lecz znów
znów wyruszam nocą,
znów bladym świtem błąkam się ulicami
znów porywam w swoje ramiona
znów w moich oczach zagościł mord
znów i znów, udaję że wszystko jest w porządku
gdy targa mną rozpacz i euforia
jestem huraganem, cudem bez powiek,
jestem twoim najgorszym koszmarem

bura kotko, szara kotko,
błąkająca się kotko
niegdyś dumnie unosiłaś głowę
opluta i skopana
dziś ogon kulisz pod siebie,
bura kotko, szara kotko
gdzie lawendy, gdzie deszczu, gdzie cukrowy zapach Twój?
bura kotko, szara kotko,
ja powstałam, choć nigdy nie upadłam
a Ty?
dla odmiany opowiedz mi swą bajkę
bura kotko, szara kotko
ukochana kotko, gdzie zgubiłaś swój blask?

2011-09-26T15:23:00.003+01:00

-co to jest?

-symbol mojej miłości.

-jak to...?

-wyobraź sobie; zamykasz oczy i z całej siły przyciskając, przesuwasz. o milimetry, centymetry, wzdłuż, wszerz, w poprzek. jakkolwiek.
mimo woli łzy napływają do oczu.
mimo woli zaciskasz usta.
przeszywa cie ból, ostry, niczym rozgrzany do czerwoności pręt, w samym środku twojego ciała. masz ochotę krzyczeć, wyć, ale z gardła wydobywa się jedynie żałosny jęk. brzmi upiornie pierwotnie, szczerze, jak rzadko co w twoim zakłamanym, bezsensownym życiu.
ale gdy już przyzwyczaisz się do tego bólu, który zaciska dłonie, spina ciało, poczujesz ulgę.
i to jest ta chwila; właśnie teraz zaczniesz swoiste danse macabre, taniec z własną śmiercią.
musisz być ostrożnym, jeśli chcesz ujrzeć świt-tak łatwo go przeoczyć.
pękająca skóra uwalnia wszelki brud razem z krwią; nieomal czułam, jak wypływa ze mnie wszelki szlam codzienności, obrzydłej i nudnej, wraz z krwią.
coś za coś.
i choć muzyka gra dookoła mnie zawsze panuje cisza, moje usta się uśmiechają. potrafiłam zadać sobie coraz to większy i większy ból, ciąć dłonie, uda, brzuch, piersi, usta.
i chociaż to chore, sprawiało mi to przyjemność, bliską niemalże orgazmowi. stawałam się wolna, czystsza z każdą kroplą, lżejsza.... moje życie dosłownie było tylko w moich dłoniach, splamionych szkarłatem. czułam się silna, choć na granicy, dumna, choć poniżona i okaleczona.
dziś ledwo je widać. trzeba się przyjrzeć, aby na moim białym ciele ujrzeć białe ślady mej przeszłości. dla mnie jednak te rany będą zawsze otwarte, wyrzygujące krew i brud z moich żył; te szkarłatne niczym wino pręgi, symbole mego smutku, mej rozpaczy i miłości.
one nigdy nie znikną. stworzyłam je, a one mnie.

-obiecaj, że już nigdy nie zrobisz.

-nigdy ci tego nie obiecam. nigdy.

what was, what will be?

2011-09-25T12:27:00.003+01:00

unoszę się coraz wyżej, coraz mniej jest mnie, zabieram wszystko, z czym przybyłam między was. zabieram siebie, swoje słowa, swoje gesty i swój zapach. zabieram swoje ciało i swój umysł. unoszę się coraz wyżej, ogłuszona kaskadą dźwięków i brudna od dotyku.
stałam się swoim własnym przekleństwem; ma przeszłość jest niczym cień, dający schronienie, i jednocześnie napawający lękiem. nic się nie zmieniło; me ręce są wciąż uwalone moją krwią, oczy szklane a usta drżące i popękane aż do krwi. aż chciałoby się śpiewać-a mimo to, chce mi się płakać.
nie jestem szczęśliwa. moim ciałem wzdryga rozpacz, alkohol pali gardło, a dym co rusz łzawi oczy. ot, mała namiastka emocji.
uciekam we wszystko co możliwe. robię to teraz z czystej ciekawości, umilam sobie ostatnie dni. przecież nam zostało przecież zaledwie parę dni, ale bez obaw, to nie choroba. niepokojąco dużo osób mi to mówi, niepokojąco wiele osób pilnuje drzwi, okien, żarówek, sznurów, patrzy mi na ręce, na usta, śledzi moje stopy gdy boso i cicho wymykam się do ogrodu w nocy.
znów budzę się o czwartej nad ranem, tuląc nagim ciałem do szyb.
puste pokoje tak czule obejmują koniec, którego żadna z nas nie widzi. płacimy najwyższe ceny, my, złote dzieci boże, urodzone i odtrącone od ciepła i troski. nam pozostała ta błękitna część wszechświata, my opiekujemy się niebem; my mamy zimne niebieskawe kolory we władaniu, zimne jak nasze ciała.
mogę snuć palcami wam tę bajkę, jednocześnie kiwając głową i gryząc papierosa, błądząc po ciele sztyletem.
jestem tykającą bombą, jestem uspokojonym mechanizmem którego nie zakłóci już nic. nie zdoła mojej skorupy przebić bomba atomowa, nóż, wino czy słowo. masz mnie. ciesz się kurwa, masz mnie, przeleć mnie i zostaw w kącie ze zmierzwionymi włosami, wilgotnym papierosem w ustach i swoją godnością na moich oczach.
całując mnie wlewasz we mnie swoją duszę. żywię się nimi. zżeram je wszystkie zachłannie i chętnie, nie bacząc na fakt, że przelewają mi się kącikiem ust; wasza metafizyczna ręka, przepraszam, czyja, twoja? okay. następnym razem nie wymyślaj tylu modlitw; uwierz, że są nieapetyczne gdy kleisz je z wczorajszych kłamstw.
stworzyłam cie, by zranić siebie, by udowodnić sobie, że żyję.
i wiesz co?
to działa. ma kurewsko silną moc działania. czuję się wciąż, jakby ktoś z całej siły uderzył mnie w brzuch. ale to nie ma znaczenia dla mnie, ma znaczenie dla ciebie.
ale...nie ma ciebie.
jestem tylko ja. tylko i wyłącznie ja.

tańczę na grobach mych wrogów
dom swój buduję na głowach mych wrogów
i chociaż chce mi się płakać
wiem, że wróci ekstaza
wiem, że wróci krew
wiem, że wróci muzyka
tańczę na grobach mych wrogów
gdy śpiewasz najpiękniejszą ze swych pieśni
tańczę na grobach mych wrogów

i was the hell

EPIDEMIA

2011-08-30T19:43:00.008+01:00

obserwuje niezmiennie szaleństwo dusz; lament matek wypełnia noce, śmiech morderców miesza się z radosną agonią samobójców. znajdziesz mnie w każdej kropli krwi, jaka zbroczyła ziemię, w każdej łzie, jaka wypłynęła ze smutnych oczu. ukrywam się pod tysiącem symboli, wiernie towarzysząc, nigdy nie płacząc, zawsze tylko w ciszy trwając, niczym parodia anioła stróża.
witam każdy dzień z niesmakiem i zachwytem;
wyjątkowość poranków, gdy ciemność ze wstrętem chowa się we wszelkie zakamarki, uciekając przed słońcem, wybielającym kolory nocy, tkwi w ich niezmienności, ciszy, powoli budzącym się ze strachu przed nieznanym świecie.
w nocy rządzi strach, w dzień; kłamstwo.
przeszłość powróciła, upiorna i piękna, przysiadając na mych dłoniach, ustach, czule obejmując szyję, miękko kładąc się na brzuchu i obojczykach. me usta znów zamarły w szyderczym uśmiechu, do oczu wróciła ironia i okrucieństwo.
wokół mnie na nowo zapłonął ogień, na nowo hula wiatr;
powróciłam, w całej swe okazałości, autodestrukcyjnym tańcu, obłąkana, bezczelna i okrutna.
rozrywam swoje ciało, delikatnie odsłaniając kość otuloną ciałem. wycinam symbole i ozdabiam skórę ornamentami płonącej czerwieni. mam ochotę wyć, wrzeszczeć i rzucać się po ścianach, tłuc pięściami podłogę i powietrze.
zamiast tego, stoję niewzruszona, otumaniona bólem i alkoholem, bez słowa skargi.
jestem przesiąknięta goryczą, jaką nadaje mi moja przeszłość; jestem znudzona rzeczywistością, powtarzalnością i rutyną.
mierzi mnie to, dlatego z dziką radością zaprzeczam i burzę normy, zatruwając sterylny świat szaleństwem, niczym i nikim nieograniczonym.
tylko moje oczy mnie zdradzają; od lat płoną wypełnione żrącym kwasem, zmrużone, ukrywające całą prawdę o mnie.
nigdy się nie zdradzę.
opanowałam sztukę udawania do perfekcji; moja porcelanowa skóra wydaje się być nieskalana dotykiem,
włosy i ubrania, przesiąknięte aromatem wina, papierosów i perfum uwodzą twoje oczy.
stałam się piękna; doskonale dopracowana w każdym szczególe, stałam się tworem samej siebie, stworzona na podobieństwo bóstwa.
jestem laleczką o wystudiowanych ruchach, niczym Audrey; dla Ciebie apoteoza kobiecości i erotyzmu.
jestem pierdoloną Grace Kelly, mistrzynią opanowania.
wolę mamić, kłamać, oszukiwać, śmiać się fałszywie w twarz;
wolę tysiąckroć o sobie skłamać, niż przyznać ci, kim naprawdę jestem.
a uwierz, kochanie, nie chcesz znać prawdy, nie chcesz znać prawdy o mnie.

relapse of epidemic

2011-08-28T14:07:00.005+01:00

przeszłość jest nieubłagana. powraca, boleśnie wpijając się w obojczyki, zaciskając dłonie na szyi, szepcząc do ucha parszywe słowa.
absolutnie wszystko powróciło. nic się nie zmieniło.
to jak sen; znów się obudziłam, w łóżku uplecionym z pajęczej sieci, apatyczna, przesiąknięta aromatem kawy, papierosów i seksu.
odprowadzają mnie pełne podziwu i przerażenia spojrzenia, gdy wbrew prawom fizyki poruszam się o własnych siłach.
swe sekrety powierzam ciszy nocy, niememu księżycowi, wyrzygując smutki i wszelkie wartości odżywcze.
wolę umrzeć, znów, choć ambicja i chęć mordu wciąż prowadzą mnie ku walce.
nie jestem ciepła. nie emanuję nim. nie wytwarzam go. moje ciało jest lodowate i nieruchome.
to było jak sen; z perspektywy czasu wydaje się nierealne, nienamacalne, niedopuszczalne.
to, w czym tkwię teraz jest boleśnie realne.
gra słów i znaczeń, gra w której wroga darzy się szacunkiem, dopiero gdy ukąsi.
gdzie pogarda towarzyszy nam wszystkim, gdzie każdy ma w dłoni sztylet.
każdy tworzy wzajemnie własnych morderców. kreujemy swych wrogów, kreujemy kłopoty, by móc czuć, że żyjemy, dźgani pod żebra i opluwani.
to tylko iluzja. kolejny sen. kolejny sen o absurdzie, mym poddanym. kolejny sen szaleńców, gdy ze śmiechem zbiegamy po schodach, wbijając obcasy w marmurowe posadzki, upojeni alkoholem i sobą wbiegamy do wind, gdy na dachach śpiewamy ile tchu w gardłach, wznosząc toast ku niebu, i ku wrogom.
nie opuścimy się; i tak będziemy na siebie wpadać, widzieć,
witając uśmiechem, jaki tylko my zrozumiemy;
uśmiechem najlepszych przyjaciół, najgorszych wrogów,
kochanków i obcych sobie ludzi.

popiół, diamenty i proch

2011-08-28T01:10:00.005+01:00

stałam na granicy ludzkich snów
w bramie z miliarda gwiazd
stworzona na podobieństwo waszych słów

śniłam o tysiącu z was
koszmary pożeram łapczywie
wasze słabe sieci, na podobieństwo pajęczych utkane
rozplatam czule

tańczę na grobach mych wrogów
toasty ślę wam czule

wspomnienia zanikają, wypaczają swą treść
ludzie tracą twarze i gubią oczy
gasną dusze o świcie, gaśnie słów znaczenie

tańczę w ogniu, tańczę obłąkana, ciszą pijana
gdy niebo spada mi na głowe
co jest twoim grzechem, kto twoim bogiem?
jak opiszesz swe sny, jaki zapach mają?

tańczę na grobach mych wrogów
toasty ślę wam czule

czasem nawet i ja muszę spać
gdy niebo czernią się obleka
wtedy śnię ja
gdy zastyga niebo, gdy zamiera czas

o tysiącu z was, o milionach dni
o czasie, o wolności, o śmierci
gdy zastyga niebo, gdy zamiera czas

to tylko gra, prosta iluzja
fałsz i obłuda
taniec słowa i symbolu

stoję na granicy przepaści
w bramie z miliarda ptasich piór
o ciszy śmierci marząca
z łez mych uplotłam swe ozdoby
serce swe wyrywając

tańczę na głowach mych wrogów
toasty wam śle czułe

danse masacre

2011-08-26T10:48:00.004+01:00

zawsze, zawsze musi pozostać to niedopowiedzenie; te kilka słów, nigdy nie wypowiedzianych, które intrygują, ciekawią, kuszą, przerażają.
oblizuję palce z krwi; znów dopuściłam się mordu i gwałtu na niewinności, czystości, spokoju i bezpieczeństwie.
znów zabiłam, znów moje serce wypełniła gęsta i dusząca rozkosz.
znów wygrałam, znów w noc wyruszyłam, i znów powróciłam unoszona na rękach i uwielbiana.
nie usiłuj przypominać sobie, co widziałeś. widziałeś to, na co ci pozwoliłam; stworzyłam fikcję, w którą i tak uwierzysz.
nie usiłuj sobie przypominać, gdzie to było, i co miałam na sobie. czym pachniałam, jaki jest mój głos. nie przypominaj sobie; nie zdołasz. znikając zabieram wszelkie wspomnienia, zostawiam to co zastałam; pustkę, rozkoszną, gotową by przyjąć mnie z radością. moja skóra, smakująca słońcem, jest najeżona miliardem sztyletów. wyżeram od środka, rozlewając swój jad i amnezję.
i tak będziesz szczęśliwy. umrzesz z uśmiechem na ustach, niezdolny do ucieczki.
będziesz śpiewać dla mnie to, co uznajesz za najpiękniejsze, a ja będę tańczyć, póki nie porwiesz mnie w ramiona. ty będziesz zachwycony, ja będę się śmiać.
spacerujemy po dwóch stronach ulicy; obchodzimy się ostrożnie, podziwiając, wyszukując słabości. czujemy wzajemnie jak nasze ciała buzują gorączkowym podnieceniem, jak zmrużone powieki ukrywają czujne źrenice. wzajemnie obserwujemy uśmiech, odsłaniający kły, gotowe rozszarpać ciało. oboje mamy napięte ciało, gotowe do skoku w każdej sekundzie.
i żadne z nas nie pomyli kroków. to swoiste danse macabre, w którym tańczy jedynie śmierć i my, jej posłańcy, mordercy serc.
uwielbiam z tobą grać; bezbłędnie odgadujesz kroki, doskonale wiesz, jak brutalna to gra.
i to jest właśnie najciekawsze w tej grze; gdy zamiast na ofiarę, trafisz na drapieżnika.
któż poprowadzi do tańca ciebie? mnie prowadzi śmierć, słodka opiekunka.
tańcz! tańcz, śpiewaj, póki nie zabraknie ci sił, póki krew w żyłach krąży, tańcz, póki możesz, póki żyjesz, tańcz!

tonight gonna be a good night, my dear

2011-08-25T11:36:00.005+01:00

rzeź stała się zjawiskiem komercyjnym, podniesionym do rangi rozrywki. ludzie wyjęli swe oczy wraz ze szpilami, które boleśnie wbijały się w sam środek źrenic. odcięliśmy się precyzyjnymi cięciami sterylnych skalpeli od brudu przeszłości; jej brutalności i prymitywności. wytłumaczono wszystko pięknymi słowami, dorobiono ideologię, połykaną posłusznie bez grymasu, uznając ją prawdę objawioną.
tak właśnie wygląda współczesna cywilizacja, społeczeństwo. jest wielkim, bezkształtnym pulsującym tworem, którego pozbawiona wyrazu twarz ma wiecznie otwarte usta, gotowe pochłonąć wszystko, co zostanie napisane. oczy już dawno zarosły, nigdy nie używane. to gigantyczny potwór, połykający sens, znaczenie, symbolikę, piękno i brzydotę, trwający niezmiennie aż po kres ludzkości.
ludzkość.... piękne zjawisko bezkresnej nadziei, bezkresnego smutku, wiecznego paradoksu.
każda ludzka jednostka pragnie poczucia wspólnoty, chcąc odrębności jednocześnie.
zanurzam palce w ciepłej krwawej masie snu; o czwartej znów wychodzę, z uśmiechem, szukać ofiar, prowadząc lunatyków i całując zimne, nieruchome powietrze. delektuję się swym zepsuciem, mym ciałem które jest martwe niczym trup w kostnicy, mą manierą mordu, altruizmem i okrucieństwem. wisielców zaplatam we włosach, oddając się szaleńcom.
wróciłam, by na nowo rozszarpywać wasze sny, zmieniając je w koszmary. by na nowo unosić się przy waszych oknach, obserwując wasze żyły, w które pragnę zatopić kły i smakować ciepłą krew. by na nowo pić hektolitry alkoholu, ukrywać się za dymem i z szyderczym uśmiechem grać w ulubioną grę. powiedz mi, jak to jest się bać?
bowiem księżyca blask już mnie uleczył, powróciłam z pustyni, przypomniałam sobie srebrny smutek, szaleństwo, jakie towarzyszy mi we śnie; powróciłam na łono samej siebie. nie zaprzeczam już sobie. powróciłam, dumna i zwycięska, upadła i powstała. smakuje wieczory wraz z księżycem, uśmiechając się do gwiazd, tak słabo tlących się w naszym blasku. umrzemy w tysiącach świateł, pochłonięte przezeń, zamordowane z największą czułością. jestem oszalała, zbrukana, ale jestem. trwam po wieki wieków, niezwyciężona, nieśmiertelna i niezbywalna.
wygrałam najważniejszą bitwę; o siebie.
nigdy nie zniknę. nigdy nie upadnę. tańczę pijana waszymi obelgami, kąsana waszymi drobnymi ząbkami.
rozerwę was na strzępy, gdy znudzi mnie taniec, gdy znudzi mnie noc, wyruszę za dnia, by zatopić w was pazury, kłami rozerwać słodkie gardła, wyrwać serca.
jam jest epidemią martwicy, gwiazdą błędną, patronką morderców i kochanką obłąkanych.
nikt mnie nie powstrzyma.

2011-08-20T18:29:00.004+01:00

gdy bóg ma związane dłonie
a diabeł jest zajęty,
gdy śmierć to za wiele

pojawiam się ja

zbawienie i przekleństwo
radość i rozpacz
spokój i furia
anioł na ziemi
demon ze snów

oczaruję Cię tańcem
oczaruję Cię słowem
oczaruję Cię gestem
oczaruję Cię pocałunkiem
a gdy zbliżysz się

wbiję w plecy twe sztylet

a zrobię to ponieważ jestem zła
i sprawia mi to przyjemność
nie oczekuję zapłaty

radość sprawia mi taniec z twym truchłem
radość sprawia mi gasnące światło twych oczu
radość sprawia mi panika, i trzepot serca
radość sprawiają mi twe łzy

jestem cieniem w słoneczny dzień
niosę ukojenie śmierci, spokój jej martwicy
jestem twym marzeniem
śmiertelnie pięknym

dla Ciebie ułożę swe ciało
przyjmę z otwartymi ramionami
i tak nie zauważysz na dłoniach krwi

a robię to tylko dlatego, że uwielbiam tę grę
twe łzy najpiękniejszym, co mogłabym otrzymać
zrobię z nich piękną kolię

będę tańczyć na twym grobie
upadła i zbrukana,
zbawienia nie otrzymuje nikt
wszyscy jesteśmy przeklęci
i chociaż na zawsze zostanę samotną wdową tysięcy kochanków
daje mi to tyle radości

NIKE

2011-08-20T09:52:00.003+01:00

tak, jestem szczęśliwa.
jestem wolna, niczym i nikim nieograniczona, a jedyne, co mną kieruje, to moje chwilowe kaprysy i zachcianki.
i tak, to jest piękne.
nigdy w życiu nie czułam się lepiej sama ze sobą; szczera wobec siebie, wierna swej naturze i prawdziwemu obliczu.
bo prawdą jest, że szczęśliwym można być tylko będąc szczerym wobec siebie; okłamywanie się, wypieranie się swej natury, to błędne koło, które sukcesywnie zabija całe piękno w nas.
nie kłamię, nie wypieram się, w blasku księżyca nauczyłam się dumy i honoru.
nigdy więcej nie pozwolę się zniewolić, powstrzymać, zatrzymać, bądź też jakkolwiek ograniczyć.
jestem tylko ja, zawsze tylko ja.
tylko ja, szczęśliwa, zawsze i na zawsze sama.
tylko ja, nikt więcej. tylko ja.
nigdy więcej nie pozwolę, aby me skrzydła skrępowano

bird of freedom is my name,
eat my wings to make me tame;
but remember one more thing
u'll never touch anything

stella errans

2011-08-16T20:25:00.004+01:00

powiedz mi szczerze,
co zrobiłeś?

powiedz mi szczerze,
jesteś dumnym?

powiedz mi szczerze,
przysięgnij,
przysięgnij, że mówisz prawdę

bowiem jestem już zmęczona
znudzona i rozdrażniona
mam już dosyć
i teraz mówię wprost

nie opowiadam się po żadnej ze stron
nie będę sędzią
oceniać mogę jedynie siebie
i mych morderców

niegdyś bym płakała
dziś już nie mam łez
doceniam ciszę papierosa i ostrość alkoholu
doceniam spokój i samotność
niegdyś bym płakała
dziś po prostu ruszam dalej
wszystko co widzę dziś
kiedyś było niewyobrażalnym

naprawdę, mnie już nie rusza nic
wyłączyłam się na własne życzenie
nie potrafiąc znieść więcej, zabiłam się tym

przeszłość nie wróci, drażni jedynie pamięcią
obrazując nasze dusze, nasze sny, nasze obawy
jestem tak do bólu żywa,
jestem tak do bólu martwa
uzewnętrznienie się bywa zabawne,
to jak operacja na otwartym sercu
tylko że w lustrze

powiedz mi szczerze,
co zrobiłeś?

powiedz mi szczerze,
jesteś dumnym?

bowiem ja przysięgam
że mimo mych zbrodni, nie żałuję niczego
że jestem dumna, choć upadła
że potrafię spojrzeć sobie w twarz
jam stella errans

wiem co przyniesie jutro
dlatego witam dzień krwią na ustach uśmiechniętych
chcę więcej, więcej, więcej
chcę wszystkiego
chcę żyć, nigdy nie umrzeć
chcę żyć, oddychać, smakować, dotykać
chcę rozkoszować się słońcem, i blaskiem księżyca
chcę tańczyć, aż do upadłego

a więc zdrowie, kochanie
wolna i szczęśliwa,
dziś tańczę na twym grobie

letter to undead

2011-08-11T07:47:00.005+01:00

jak myślisz, co masz do powiedzenia? prawdopodobnie wiele. prawdopodobnie, masz do powiedzenia od cholery, ale większość to nic nie warte utarte frazesy, które już dawno w twoich ustach wypłukały się ze znaczenia. nie wzbudzasz we mnie żadnych konkretnych uczuć. może jedynie odrobinę znudzenia. naiwnie wierzysz, że jestem zdolna do uczuć-błąd. nigdy nie byłam. kierują mną kaprysy, a ty byłeś jednym z nich. zwykłym kaprysem posiadania.
paradoksalnie, role się odwróciły, i zacząłeś mnie niszczyć. płonęłam, złamana, z karkiem boleśnie przygiętym do ziemi; bylebym nie wspominała wolności lotu, bylebym nie widziała bezkresu nieboskłonu. o ironio. i choć równie dobrze mogłeś przybić mnie do ziemi, nie zapomniałeś, aby wszystko nazwać pięknymi słowami, i czarować cudowne wizje przyszłości. zapomniałeś jednak, co usiłowałeś posiąść na wyłączność.
pamięć o przeszłości jest błogosławieństwem i przekleństwem. pamięć ma w nawyku wypaczać wspomnienia-dni dobre pamiętamy jako wspaniałe, złe jako najgorsze. pamięć o sile ulatuje, utrwala się za to wspomnienie słabości. to na swój sposób dosyć zabawne.
pamiętam wszystko. pamiętam każdy dzień. nie żałuję niczego w swoim życiu, choć wolałabym cofnąć się o kilka lat. uniknęłabym burdelu, w jaki popisowo się wpakowałam.
nie umiem trwać w miejscu. nie mam już uczuć. pojawiły się znikąd prawie cztery lata temu; i magicznie odeszły, dzięki bogu, bogom, komukolwiek. znudziło mi się zawsze zwracać uwagę na drugą osobę, czy nie skrzywdzę tego kruchego, okrutnego kwiatu swoim postępowaniem.
musiałam wyzbyć się siebie, aby ktoś zdołał mnie posiąść. pozwoliłam się zniewolić.
wydałam nieme przyzwolenie aby mnie zabijano, rozrywano po kawałku, pozbawiając mnie własności do siebie. przypisano do mnie prawa, absurdalne w swym założeniu, i uznano to za fakt oczywisty.
pozwoliłam zniszczyć własne skrzydła. rozerwać, oderwać, podciąć, bylebym nie była w stanie unieść się wyżej niż brudna ziemia.
na szczęście powróciły-choć już nie białe, czyste, i niewinne. są czarne, wielkie, ciężkie, niosąc wraz ze mną cień przeszłości i zimno.
bowiem kochanie, jam jest geleur luna necrosis. niosę zimno księżyca i jego martwicę.
jestem mordercą, samej siebie, swej miłości, swej ludzkości, swej natury.
popełniłam najgorsze zbrodnie, a mimo to, jestem z nich dumna.
zbawienie siebie jest okupione krwią innych. tak było zawsze, nigdy nie ma nic za darmo-by zostać uratowaną, posłałam na śmierć.
dziękuję jednej jedynie osobie, która mimo wszystko trwała, dbała, troszczyła się, i pozwoliła w spokoju przeżywać agonię i zmartwychwstanie. ona jedna była świadkiem mego upadku, i jako jedyna, świadkiem mego powstania.
dziękuję.
nauczyłam się siebie; nie ma nic złego w tym, jakimi się stajemy. najgorszym, co można sobie zrobić, to uciekać przed sobą. kocham siebie. kocham swoje ciało oblane krwią i łzami, kocham moje blizny, kocham swój ból.
nigdy nie będę już uciekać, to i tak trwało zbyt wiele lat....

livin' dead

2011-08-02T23:27:00.005+01:00

jest was tak wielu
zacznijmy grę

umierasz
a ja liczę ciała
jesteś po prostu kolejnym

potrzebuję przestrzeni, więc
zniszczyłam wszystko dookoła
ale mogę zaśpiewać Ci kołysankę
zamknij oczy

utop się w ciemności
w cieple, w spokoju
zapomnij o chłodzie dnia
o wrzaskach, o krzykach
zapomnij że świat jakkolwiek Ciebie dotyczy
usuń z pamięci blizny
usuń z pamięci zdarzenia
i śnij

a ja zaśpiewam Ci kołysankę
wyznaj mi swe grzechy
to ksiądz; jak doktor
zniesie szok

wyobraź sobie piękno
wyobraź sobie życie
wyobraź sobie idealny świat
i śnij
śnij, aż zabraknie Ci tchu
śnij, aż twe ciało przeszyje dreszcz rozkoszy

jestem aniołem, jestem demonem
witaj, jestem dziś najsmutniejszą istotą
dziś płaczę, wraz z niebem
dziś płaczę, wraz z niebem śpiewając

śnij, kochanie, śpij
zamorduję Cię, gdy będziesz spał
byleby oszczędzić Ci bólu
jaki niesie świat, jaki niosę ja
śpij, kochanie, śnij
śpij, kochanie
śpij

lady V

2011-08-02T12:50:00.004+01:00

biada ci skarbie,
bowiem dla mnie jest to proste;
takie bywa życie
a zrobię to, bowiem jestem zła,
i sprawia mi to przyjemność
i nie potrzebuję zapłaty
twoje łzy są najpiękniejszym, co mogłabym dostać

zabiję cię, skarbie
bowiem sprawia mi to radość,
takie bywa życie,
a zrobię to, bowiem jestem zła
i rozkoszuję się twym bólem

będę tańczyć na twym grobie
będę oblewać marmur szampanem
będę śpiewać ci do grobu
że ja zawsze wygrywam
choć sądziłeś, że przegrałam

i będę śpiewać ci do grobu
że zło zawsze triumfuje
że kobiet się nie krzywdzi
będę tańczyć na twym grobie

ja, spełnienie twoich snów
ja, spełnienie twoich koszmarów
ja, zemstą rozgrzana
będę na twym zimnym grobie triumfować

tribute to evil

2011-08-02T12:42:00.003+01:00

stałam się najczystszą nienawiścią, kumulowaną, chowaną, głodzoną pragnieniem zemsty.
nie potrzebuję do szczęścia nic więcej, aniżeli zezwolenia na mord.
a czas zawsze sprzyja tym, którzy chcą odebrać, co ich.
zabrano mi godność, zabrano mi indywidualność, zabrano mi możliwość decyzji.
odbiorę, co moje, zostawiając po sobie popioły i zgliszcza. byłam cierpliwa, teraz pragnę mordu. tylko i wyłącznie mordu.
dom swój zbuduję na głowach mych wrogów.

znudziło mnie bycie dobrą, pomagającą, wyrozumiałą. sprawia mi przyjemność krzywdzenie powoli każdego, kto na to zasługuje.
nie czuję potrzeby zmiany mojej natury; jestem potworem, któremu sprawia to radość.

będę tańczyć, będe śpiewać, najszczęśliwsza, gdy będę spływała krwią każdego, kto ośmielił się mnie skrzywdzić. i choć to sprawia, że trochę mi smutno, wiem, że przyjdzie krew i zabierze smutek. mam węże we włosach, które oplotą i uduszą każdego, kto kiedykolwiek mnie skrzywdził. pragnę tylko zemsty.
tylko zemsty.

i nic mnie już nie powstrzyma,
nikt mnie nie zatrzyma,
dom swój zbuduję na głowach mych wrogów,
i nic mnie już nigdy nie zatrzyma
i przyjdzie krew,
i przyjdzie ekstaza

tańczę na grobach mych wrogów...

newborn

2011-06-26T21:01:00.006+01:00

niegdyś jedyną opcją, po burzliwym płaczu, po wrzasku, przeklinaniu świata, pragnęłam zbrodni. pragnęłam zniszczenia, śmierci, bólu dookoła. niosłam zniszczenie, powodowałam ból. ilekroć zostałam ukłuta, w ramach zemsty niosłam śmierć.
potem stałam się miękka. wiecznie unosząca się, nieświadoma szarości świata, stworzyłam bezpieczną galaktykę, która funkcjonowała na moich zasadach. byt abstrakcyjny, jakim się stałam, powoli nabrzmiewał, niczym brzemienny bóg, który ma urodzić świat, który ma tchnąć nieśmiertelny oddech w konstrukcję życia.
nie urodziłam świata. nie tchnęłam niczym bóg, oddechu, w umierający wszechświat dookoła. spaliłam go, spaliłam go budząc się niczym ze śpiączki. okazałam się znów siewcą zniszczenia, otoczona armią umarłych wspomnień, stałam się piekłem samej siebie, paląc wszystko dookoła.
teraz nastał czas zmartwychwstania. popioły już dawno rozwiałam oddechem, rozgarnęłam poparzonymi dłońmi. mam wypalone serce, które dało miejsce pustce.
tym razem jednak nie popadam w dół, nie schodzę ku zmarłym, do królestw podziemi, koszmaru i bólu. tym razem, tworzę siebie od początku, od chwili narodzin po samobójstwie. staje w szeregu bogów, jakich tworzymy z samych siebie we własnych oczach.
dziś towarzyszy mi światło, choć przydymione moją historią.

3'6'38

2011-06-25T12:05:00.002+01:00

"....(...) istnieje taka szansa, że już nigdy więcej nie będę. nie będę z kimś, dla kogoś, z czymś, dla czegoś, po coś, z powodu czegoś. nie wiesz, co zrobiłam-a popełniłam serię najgorszych zbrodni, jakie mogę popełnić. zabiłam wszystko, co miało w sobie pierwiastek niewinności. irytuje mnie ona bowiem; jest zakłamana, ulotna, pruderyjna; nie ma w niej nic ekscytującego.
a ja pragnę ekscytacji-pragnę widzieć euforię, dziką radość, wydobywającą się z najgłębszych ludzkich pragnień, właśnie spełnianych. jestem spełnieniem, rozkoszą i bólem. nigdy czymś niewinnym. nie mogłabym-jak, skoro przyjmuję na siebie wszelkie winy stworzenia?
nie pragnę posiadać-zbyt szybko mogłabym się znudzić, i stałabym się okrutna, a to kosztuje zbyt wiele brudu, jaki jest przy płaczu, nerwowym łapaniu oddechu, przerażonych źrenicach. wywołuje u mnie niesmak i irytację.
na swój sposób jestem potworem, ale czyż nie na podobieństwo boga zostaliśmy stworzeni? czyż bóg nie jest potworem? jak inaczej nazwać istotę, w imieniu której przelano więcej krwi, niż miały wszystkie istoty razem, od chwili powstania ziemskiego padołu?
nauczyłam się na własnej skórze, że najlepszą metodą jest atak. nie udaję, nie gram, jedynie blokuje pewne odruchy, które mogłyby ukazać jakąkolwiek moją słabość. nie mogę sobie pozwolić, aby została ona ukazana. wbrew pozorom, jestem bardzo delikatna. a nie chcę znów dać się skaleczyć, wylizywanie ran kosztowało mnie zbyt dużo czasu. dlatego wolę udawać, że mnie nie można skaleczyć. o wiele wygodniej jest być ukazanym jako istota okrutna, zimna i bezlitosna, której nie rusza nawet płacz dziecka, aniżeli istota krucha, czuła i miękka. wolę być zimna. zdradzi mnie ciepło skóry, jeśli ktokolwiek jeszcze kiedyś odważy się podejść na tyle blisko, by to poczuć. ale wiesz, najdroższa przyjaciółko, że nikogo już takiego może nie być. z jednej strony mi to pasuje, z drugiej, chce mi się trochę płakać. odrobinkę. ale taka jest moja decyzja. wolę być sama, niż być trzymaną kurczowo na ziemi, gdy moje serce płacze ku niebu. innego życia nie chcę znać. ..."

*

2011-06-21T20:46:00.006+01:00

gdzieś daleko, wśród gwiazd
gdy nie widział nikt
umarłam ja
gdzieś daleko, gdzie nie widział mnie nikt

gdzieś daleko, wśród gwiazd
został mój trup
gdzieś daleko, gdzie nie znajdzie mnie nikt

gdzieś daleko, wśród gwiazd

gdzieś daleko, gdy nie widział nikt
wbiłam w siebie nóż
gdzieś daleko, gdzie nie widział nikt

gdzieś daleko, wśród gwiazd
śpi mój trup
gdzieś daleko, gdzie nie znajdzie jej nikt

*

2011-06-14T13:56:00.001+01:00

zasada pierwsza
nigdy nie przestawaj
zasada druga
nigdy nie klękaj
zasada trzecia
zdychaj w imię priorytetu

twój wróg znajduje się zawsze tam, gdzie się go nie spodziewasz;
twój wróg jest twoją siłą i słabością
jest twoją miłością

gaja song

2011-06-12T23:51:00.004+01:00

ziemia zawsze przyjmie nasze trupy

ziemia zawsze przyjmie mój grzech

ziemia zawsze mnie wysłucha

ziemia zawsze przyjmie nasze trupy

STELLA MARIS

2011-06-03T02:27:00.009+01:00

tutaj już nie ma miejsca na niewinność
wszystko zostało powiedziane-wyszeptane, wykrzyczane

ulice są puste
włóczę się nad ranem, jak ptak który zapomniał że ma śpiewać ku słońcu
wspomnienia odchodzą, przychodzą
wszystko jest absolutnie samotne

w samotności tkwi chore jej piękno
jej absolutny spokój
jej absolutny bezruch
jej absolutny brak uczuć
jej chore piękno polega na marzeniu odczuwającego,
na jego najbardziej skrywanym, ukrywanym przed świata pragnieniem
na tym, że samotność, jak miłosierny rodzic, pozwoli mu na wszystko
chroniąc przed oceną, czy spojrzeniami
zrobi wszystko, na co nie odważyłby się przy kimkolwiek

nigdy nie byłam pierwsza by się dowiadywać
wystarczyło słuchać, patrząc na ludzi którzy przeminęli
wszystko, od czego uciekałam przez lata,
okazało się mną, najczystszą postacią mnie
biorę na siebie wszelkie winy
z uśmiechem i wdziękiem
niezbywalna ja

obudź się
nadchodzą zmiany-życie się nie zatrzymało
zatrzymaj dumę, godność
nadchodzą zmiany

posłuchaj
słońce wciąż rodzi się i umiera
deszcz wciąż nas obmywa
ziemia zawsze przyjmie nasze trupy

tańczmy bawmy się i krwią spłyńmy
ziemia zawsze przyjmie nasze trupy

storms and throns

2011-06-03T01:55:00.004+01:00

zapada noc i zamykam me oczy
nie ma już nic na przeszkodzie
stanęłam w ogniu
spłonęłam
powstałam
wróciłam

mój uśmiech jest jadowity
me słowa słodkie
moje dłonie w krwi umazane
me serce czarnym węglem pokryte

wiedz, że gdy nadejdą sztormy, burze i pioruny
wiedz że to ja nadchodzę
w chwale i blasku
w żałobie i śmiechu

tańczę na głowach mych wrogów
rozkładam swe skrzydła i nucę moją pieśń

powróci ekstaza i krew
powrócą koszmary
słońce będzie płonąć
powróci ekstaza i krew
nic mnie już nie powstrzyma
nic mnie nie zatrzyma
maszeruję po ziemi obiecanej
a mury w pył się obracają

i wiedz, że gdy nadejdą sztormy, burze i grzmoty
nadchodzę ja
dumna i potężna
okrutna ja
witajcie, moi mili

zapomnij o kłopotach
ciesz się i nuć
bądź gotowy na dzień sądu śpiącego boga
bowiem powróciłam
bądź gotowy na mnie
potraktuj to jako błogosławieństwo
powróciłam

i gdy nadejdą sztormy, burze i grzmoty
wiedz, że oto nadchodzę ja

in the name of soul

2011-05-15T23:42:00.003+01:00

najmocniej przepraszam
-odchodzę

zamykam swe oczy
rozkładam swe skrzydła
wyrzekam się duszy
uciekam od ciepła

najmocniej przepraszam
-odchodzę

opuszczam galaktykę
opuszczam swe ciało
jestem bytem bez słabości
pięknym potworem
wymierzyłam sobie wyrok śmierci

najmocniej przepraszam
-odchodzę

battle of souls

2011-05-07T08:36:00.002+01:00

wygraj bitwę i zachowaj duszę
bowiem jest ona w rękach diabła

pewnie o nim słyszałeś
dzielny woj
pracuje i walczy póki nie osiągnie celu
póki nie wymorduje nadziei i zbawienia
pewnie o nim słyszałeś
jego dusza jest czysta i myśl jasna
ciało godne postury anioła
jego krok pewny
pewnie o nim słyszałeś
nazywa się narzędziem boga
w jego imię burzy mury
w jego imię niesie śmierć i zniszczenie

wygraj bitwę i zachowaj duszę
bowiem jest ona w rękach diabła

wygrał bitwę, wypowiedzianą diabłu
ugięły się mury jeruzalem
ugięły się dusze oszczerców i padły na kolana
w środku dnia, jego dłoń i włócznia
w środku dnia, jego dłoń i miecz
w środku dnia, jego dłoń i krzyż
jest synem bożym
wygrał bitwę, wypowiedzianą diabłu

lecz przegrał wojnę z bogiem
bowiem bóg jest ślepcem
obojętnym bytem, nieczułym

a on, z biblią w dłoni, niesie mord i spokój
bowiem ta wojna jest w moich rękach
kryję się w kurzu i krwi
w oczach zbawionych i w ustach odrzuconych
gdzie walą się mury świętych miast
tam ja, niczym cień

pewnie o nim słyszałeś
marsz jego pewny
krzyż w dłoni i modlitwa w ustach
pewnie też słyszałeś
o końcu świętego rycerza

zawaliły się mury i podniósł się krzyk tysięcy dzieci
i syn boży, syn niczyj,
i krzyż w jego dłoni pękł
i miecz w dłoni w pył się obrócił
i biblia w jego dłoniach spłonęła

wygraj bitwę i zachowaj duszę
bowiem jest ona w rękach diabła

przyszła bowiem godzina sądu świętego rycerza
i jego serce okazało się cięższe niż pióro anielskie
i jego dusza-brudna, czarna i mętna
wygrał bitwę
przegrał wojnę
bowiem bitwa była w rękach diabła
bowiem wojna była w moich rękach

święty rycerz maszeruje
po bezkresnych pustyniach
a mury walą się po wieki

supernova

2011-04-26T18:31:00.004+01:00

nasze wybory są dyktowane egoizmem; altruizm nie istnieje, gdy w grę wchodzi ocalenie siebie
lubisz tańczyć?
bowiem oto ja stoję na linie - balansuję sobą i tobą
balansuję wszystkim co mam - z chęcią zamknęłabym oczy
co ty wiesz o wyborach niemożliwych?

najwybitniejsza gra czasowa-przetrwanie
boski żart z ludzkości
wszelkie pojęcia tracą sens
daj mi milion lub więcej lat
dla mnie to kolejny sezon w piekle bezczynności

widziałam mnóstwo twarzy
widziałam mnóstwo miejsc
widziałam mnóstwo bólu
widziałam mnóstwo łez i radości

czułam wiele oddechów na sobie
czułam płomień który spala od środka
czułam wściekłość która jest niczym huragan

byłam wszystkim
śpiewałam wraz z gwiazdami
moje ciało tańczyło aż do upadłego

i nastał czas powstania - wraz z galaktykami, z milionem snów
i w ten czas powstania moja potęga będzie nieopisana
poprowadzę zastępy ku chwale życia
poprowadzę lunatyków ku chwale jawy
poprowadzę dzieci ku chwale niewinności
poprowadzę konie i ptaki ku chwale wolności

nasza kolej do zdecydowania;
kto przeżyje a kto umrze
stań twarzą w twarz ze swymi kłamstwami - i przeżyj
stań twarzą w twarz ze mną - i nie spłoń
co ty wiesz o wyborach niemożliwych?

zabierz mnie w chmury i w niekończące się pola
byleby dalej,byleby jak najdalej ode mnie
daj mi obserwować jak noc rodzi się w rzekach
jak księżyc wschodzi i srebrzy nasze oczy
daj mi spacerować między żyłami gór
daj mi obserwować jak wschodzi czarne słońce
daj mi patrzeć w oczy żyjącej śmierci

wiem i czuję wszystko, co nam przeznaczono; jestem bliska agonii, oszalała z cierpienia
zapomniał o nas świat
spłonął nasz świat
galaktyka wybuchła i pozostał pył
i ja jaśniejące centrum
zalążek końca, niekończące się dno smutku

FORCE MAJEURE

2011-03-15T19:58:00.006Z

powiedziano mi że zbędne są wyjaśnienia
że zbędne jest tłumaczenie
nazwałam to niebem
winno zwać się piekłem

powiedziano mi że on nie odpowiada
że milczy, że śpi
nazwałam go bogiem
winnam zwać przegranym

powiedziano mi że to trwa
że nic tego nie zmąci i nic nie zakłóci
nazwałam to spokojem
winnam zwać to chaosem

oh proszę,
zabierz mnie w podróż
między migające drzewa, w niezmienny nieboskłon
w łoskot poruszającej się materii
w szum ptasich skrzydeł i w szum wiatru

oglądam zgniliznę i przeszłość budzącą się z letargu
nic nie ma koloru i wszystko pluska się w powtórzeniu
nic nie jest żywe, nic nie jest nawet martwe
wszystko już było, nic się nie zmieni

zamknij oczy wraz ze mną
i zniknij w zielonej krainie
jasnych szarości i jasnego błękitu
gdzie nic nie ma swojego stałego miejsca
gdzie wszystko pulsuje życiem
gdzie wszystko pulsuje muzyką
gdzie wszystko pulsuje tętnem kopyt
gdzie wszystko żyje

weź mnie za dłoń
i krok w krok
tańcz
aż nie poczujesz że unosisz się
unosisz ponad kurz dym i odór stateczności

otwórz oczy i patrz na ptaki; otwórz usta i smakuj życie
zmiany nadchodzą
bolesne i nagłe
jak tętno serca, w jego rytm
zedrę wszystko co stare, co plugawe i co zgniło
wydrę z siebie siebie
uwolnię się
mój lot będzie nieskończoną pochwałą życia
mój lot będzie nieskończoną pochwałą wolności

tańczę na grobach mych wrogów
pieśń śpiewam o potędze snu
tańczę na grobach mych wrogów
i nic mnie już nie powstrzyma
i nikt mnie nie zatrzyma
nigdy

for sleeping 'n' singing sad song moon

february walks

2011-03-09T21:15:00.003Z

newborn

2011-01-09T16:31:00.004Z

elektromagnetyczny zapis dźwięku i symbolu
miliard informacji w nadawanym sygnale
przekaz podprogowy ogólnodostępny
rzucamy się w kompletnie odmienny stan rzeczywistości
zamykam oczy i moje ciało staje się ruchem
miliardem pikseli zamrożonych i zapętlonych

dziki pisk i niski bas
niczym pomruk zadowolonego potwora
moje oczy zaczynają widzieć ciało czuć
zapętlam się w dym i bas
wzywam życie niosąc pieść i taniec dzikości
zaczynam krucjatę
a wrogiem mym niemoc i bezruch
w moich dłoniach pękną marmurowe bramy
skruszeją stalowe drzwi
wznoszę hymn ku chwale życia
śpiewam z radości gdy dookoła umieracie
pozbawieni sensu, spontaniczności i wolnej myśli

będę tańczyć na tych grobach
będę skakać z radości
bo na starym rośnie nowe
a ja wzywam życie i krew
i nic mnie już nie powstrzyma
nic mnie nie zatrzyma
wzywam życie i krew
tańcząc o poranku

jestem niepokonanym tworem samej siebie
słońce i księżyc mymi dziećmi
jestem niepokonanym tworem samej siebie
i nigdy nie uklęknę

tańczę na grobach
a dom swój buduję
na głowach mych wrogów

marble beauty

2011-01-06T08:50:00.004Z

jestem potęgą
dźwiękiem nie do uciszenia
mistrzynią ceremonii niczym Małgorzata
o władzy Wolanda
jestem mgłą snującą się między kochankami
zamrożonymi na cmentarnych marmurowych płytach
jestem kamiennym aniołem
czuwającym nad ich snami

jestem potęgą dźwiękiem i blaskiem
jestem żywym obrazem potępionych
jestem trucizną i lekiem na wszelkie
zło dobro miłosierdzie i uczciwość

moje paznokcie niczym w krwi zatopione
moje włosy niczym złoto zapomnianych wieków
moje ciało niczym marmur i księżyc w blasku skąpane

jestem niepokonanym tworem samej siebie
nie poruszona ni deszczem ni gromem
jestem bezsennym obserwatorem
sędzią katem i mesjaszem

moja armia zasnęła na wezwanie czekając
tańczę na grobie razem z krukami
wraz z kotami przemykając między drzewami
nie ucieknę nie zapłaczę nigdy karku nie pochylę
jestem dumniejsza i piękniejsza niż kiedykolwiek
i nie niosę śpiewem apokalipsy
wzywam życie i ciepło
kąpiąc się w snach dzieci

polar heart

2010-12-05T22:09:00.004Z

mam nadzieję zniknąć w bieli
wykruszając samą siebie niczym cieńki lód

niemożliwe staje się możliwym
osiągalnym i akceptowanym
staje się nagle materią
i tworem dokonanym

widzę brudne skrzydła
przyprószone popiołem i sadzą
i widzę złoto
wypływające miast krwi

oślepienie i niski bas
przenikający przez ciało
oto narodziła się gwiazda
ciemność i wysoki ton
(zmusi was do skulenia się)
powstał bóg

twórca praw i norm
ostatni bastion dobroci i moralności
wieczne źródło miłosierdzia i odkupienia

i nastała muzyka
z serca pięknego anioła
i narodziły się galaktyki
wbrew bogu i wbrew jego woli
i zajęły jego królestwo

i stworzył bóg piekło
płonące i wypełnione wrzaskami wierzących

i nastała cisza;
bóg zasnął
i boga już nigdy nie było
spał snem swoich wiernych
spokojnym i wiecznym
bez snu, koszmaru
wypełniony obojętnością i zimnem
i zapanowała era aniołów
i nastała muzyka stworzenia

utopione anioły mary i wiedźmy
płyną spokojne
rzeką ukorzenia
styksem śpiącego boga

the humbling river

2010-11-27T21:24:00.003Z

ukorz się aniele
na swej własnej lodowej wyspie
gdzie nie widzi cię bóg
ukorz się
i miej nadzieję że nigdy nie ujrzę twych brudnych skrzydeł na tle bieli

widzę piękny świat;
i słyszę piękny głos
głos anioła muzyki
upadłego demona, wyklętego nawet przez piekło

cóż ja uczyniłam?
stanęłam naprzeciw ogromu
a nie potrafię uczynić kroku

otwórz serce otwórz dłonie otwórz duszę
i wypuść wszystko
mój synu
wyborem jest życie martwego
oboje to przejdziemy
lub jedno z nas utonie

anioły zbiegłe
módlcie się i płaczcie
pokonując lód i ogień
strumień siły boga

cóż ja uczyniłam
stałam się bogiem samej siebie
a nie potrafię nawet uczynić kroku
umiem tylko sprawić aby niebo płakało
w takt mej pieśni

aniele boży stróżu mój, ty zawsze przy mnie stój

aniele boży
śmiertelna biedna istoto
przeżarta trwogą i cuchnąca nieboskłonem
istoto składająca się z dumy i uprzedzenia

jestem jego oczami
jestem poruszającą się świątynią
jestem czarną madonną
która upadła wraz z ukochanym
jestem boskim oddechem

i pokonałam tego, który nas strącił

i było to piękne widowisko
bitwa księżyców asteroid i planet
dziękuję ci
lecz nie mogę powiedzieć
że tęsknię
lub żeby mi ciebie było brak

PHOENIX AND SOUL

2010-11-20T19:57:00.003Z

i stało się czego obawiał się wszechświat
galaktyka smutku utworzyła się

i była ona piękną
i pulsowała nowym życiem, światłem i ciepłem
była w kolorze srebra
jej kształt był wytyczony myślami księżyców
księżyców w kolorze perfekcyjnego morza ciebie

wszystko powraca tam na wzór okręgu
pulsujące światło wybuch i linia zakrzywia się wprost do epicentrum
nie miałam pojęcia że istnieje takie miejsce
gdy nawet bóg nie patrzy
gdzie nad granicami czuwają moje zbiegłe feniksy
a w centrum jest twór
osobliwy twór w bezruchu
Ty

kolor pustego nieba i pustych równin
kolor morza idealnego
kolor kości słoniowej
a nawet nie wierzysz w siebie

moja wolność przyszła nienaturalnie
została wywalczona
ceną mojej wolności jest miliard łez milion kropel krwi i bezmiar suchego martwego lasu
tam mieszkają białe wilki i czarne konie
drzew strzegą czarne koty

ale Ty
twoja wolność przyszła nagle kompletnie naturalnie
stałaś się centrum samego siebie i właśnie dlatego dławi Cie strach
twoja dusza stała się czysta
twoja dusza jest otulona moimi feniksami
nic już nigdy cię nie skrzywdzi

uspokój dłonie zamknij oczy
twoje ciało jest wzorem galaktycznym
prochem spalonym w miliardzie słońc
wszystko o tobie pulsuje ciszą niezmąconą

BIRD OF PRAY

2010-10-29T23:16:00.005+01:00

NIE RANI SIĘ ANIOŁÓW I POTWORÓW KOCHANIE

jestem monstrum odlanym ze złota bogiem i demonem
świętą i wyklętą

unieś mnie wyżej;unieś mnie powyżej mego smutku i mej rozpaczy
patrz na mnie

patrz na mnie gdy płonę;unieś swe dłonie i złóż je do modlitwy
bowiem oto rodzę się ja

bowiem oto nastaje nowy świt i oto nastaje nowe milenium
-nastaje koniec końca i spójrz, spada złoty deszcz
deszcz jest mym ciałem

NAS SIĘ NIE RANI
BO WTEDY WSZECHŚWIAT ZAMIERA Z PRZERAŻENIA

módl się

módl się o pokój wolność i miłość
módl się o spokój duszy i spokój ciała
módl się

oto bowiem horyzonty będą płonąć
będą płonąć od mych skrzydeł i od stóp mej armii

a armia moja będzie błogosławioną
armia umarłych snów, marzeń i pięknych kotów
i armia będzie nazywana moim imieniem
imieniem płonącego boga

A W NAS KIEŁKUJE KRZYK KTÓRY POCHŁANIA ŻYCIE

i zderzą się dwa światy
i światy te będą swym przeciwieństwem
tymi światami będziesz ty i twoja dusza
wyzywam cię na wojnę
i przysięgam
wygram

NAS SIĘ NIE RANI KOCHANIE

queen of doom

2010-10-28T14:22:00.003+01:00

stałam się kryterium własnego ultimatum-pamięć nie odchodzi, ona jest zawsze pierwsza
podążamy na północ;wielka migracja snów, koszmarów i marzeń
wielka migracja czarnych wilków, czarnych koni i wiedźm

zawszę będę w samym centrum

chciałam osiągnąć wszechświat;
to za mało
zdobyłam boga i zamordowałam go
jego ciało stało się moim, jego krew płynie we mnie
nie ma schronienia dla niewinności; wina jest sztormem

jestem księżycem i słońcem; obserwatorem biernym
chłodnym, nie oceniającym i nie kpiącym
lecz moje osądy są wyrokiem

biedne istoty; indywidualne jak wszyscy
jestem śmiercią i narodzinami
jestem pierwszą i jedyną

tańczyć będę na grobie świata-moje łzy nigdy nie zmienią się w perły

...

2010-09-04T11:34:00.003+01:00

mogłam obronić cię przed każdym;
a dziś muszę bronić cię przed sobą

ta walka z góry jest przegrana, odchodzę i znikam
nie zniszczę siebie dla ciebie
-bowiem ty mną wzgardziłaś, nie uwierzyłaś i odeszłaś
wzgardziłaś mną
nie uwierzyłaś mi
i odeszłaś

błogosławiona bądź, ty, która boisz się mej twarzy
kocham cię

2010-08-18T16:48:00.001+01:00

a królestwa w gruz się obróciły
na wzór państwa niebieskiego
i tylko popiół się ostał
z mej duszy

hello darkness everywhere;you're my angel anyway

2010-07-29T15:45:00.004+01:00

snujemy się między zaciśniętymi udami i przyciśniętymi do piersi dłońmi
nigdy nie było lepiej niż jest teraz; przeszliśmy straszną drogę
były na niej gorgony, chimery, były upiorne strzygi i wyjące martwe psy
wszędzie sterczały suche martwe drzewa, miast piachu-popiół
pamiętam każdy dzień swego życia-pamiętam słowa każdego z was
moja pamięć jest absolutnym-tworzy mnie
jestem masą plastyczną twardszą od diamentu
stęskniłam się za spokojnym snem i spokojnym porankiem

jest dobrze, mój księżycu, mój wilkołaku ukochany
jest już dobrze
nikt już nas nie skrzywdzi
nikt mnie nie powstrzyma
nikt mi nie przeszkodzi
krew, ekstaza i śmiech
jestem potępioną, która obaliła porządek wieków
jestem nocą która otula oczy umierających, jestem ich snem wiecznym
jestem cierpliwością i matką snu
jest dobrze, tych murów nikt już nie zniszczy
jesteśmy bezpieczni i spokojni

memory comes when memory's old-i'm never first to know

2010-05-23T18:42:00.003+01:00

podążam za światłem
prowadzi mnie spokojna dłoń anioła
usypia śpiew zbawionych
i karmią boscy posłańcy

ale tak naprawdę gniję i rozrywam swoje ciało
piekło płacze nad moją żałobą
bo noszę wieczną żałobę;
po kobiecie która zmarła ukrzyżowana przez własną wiarę
wiarę w miłość, w bezpieczeństwo i w spokój

jestem posłańcem żałobny
moja magia opiera się na łzach i smutku
moja magia jest potężna bo jest nią nienawiść

jestem czarownicą nowego milenium
milenium potęgi władzy i żądzy
smutku zawiści i nędzy
krytyczną żałoby i pochłaniającego wszystko wrzasku

mój krzyk głośniejszy niż chór archanielski
mój płacz trujący
moje ciało jest świątynią
mój umysł jest wyrokiem dla zbawionych których bóg oszukał

boga nie ma
odszedł
zostawił nas, biedne dzieci tronu bożego
niechaj nastanie mrok...

unicorn

2010-04-08T10:46:00.002+01:00

jestem gorączką, jestem niewypowiedzianym bólem i poniżeniem milczenia

jestem wściekłym huraganem niespełnienia, złamanej wiary i potwornego rozgoryczenia

doszłam do punktu gdzie nie ma już pytania gdzie;

przede mną są góry, niczym milczący strażnicy

widzę ocean z krwi i ognia

nad ostrymi szczytami lśni spokojne oko błękitu

to miejsce to ja

tu nie ma już pytania gdzie-to punkt bez powrotu, mosty zostały podpalone

tu jest już tylko pytanie jak

jestem miękka, bezbronna i kiełkuje we mnie krzyk głośniejszy niż chóry anielskie

moje ciało gnije, z niego rodzi się nowe

niekończąca się historia

wspomnienia przychodzą gdy stare obumierają

podążają do oceanu, trawione przez ogień i ożywione na nowo krwią

ja nigdy nie zniknę-na zawsze zostanę unosząc się kilka centymetrów nad ziemią

rankiem, gdy ulice są jeszcze puste, widzisz mnie

będę wyglądać jak spełnienia twoich marzeń

będę twoim największym koszmarem

nie budzi się aniołów i potworów kochanie

nas się nie budzi, my zabijamy

nie rani się aniołów i potworów kochanie

nas się nie rani, bo wtedy wszechświat zamiera z przerażenia

a w nas kiełkuje krzyk który pochłania życie

odkryj planetę naszych umysłów i rozlicz nasze dusze-

my byliśmy głodni zanim się urodziliśmy

oda do mordercy

2010-04-05T17:39:00.006+01:00

witaj kochanie,

sprzedałeś się

sprzedałeś mnie

sprzedałeś nas

jestem wolną, jestem piękną

uwierzyłam we własną jaźń

rozpoczęłam pokaz siły

i pokonałam cię

pokonałam wszystkie łzy jakie spowodowałeś

moje blizny są piękne

zatrzymaj ulice puste dla mnie rano-morderco

mój syn-eden

moja córka-luna

czujesz ten zapach?

powitaj własne przekleństwo, ono przybędzie na czarnym wierzchowcu, w moim ciele

wódka nie przynosi ukojenia, narkotyki nie otępiają, niewypowiedziane słowa nigdy nie nabiorą mocy

nie ma zbawienia

są tylko marzenia

jestem nowonarodzoną, ścigam się z wiatrem

moja dusza jest kryształowym blaskiem

a serce toczy nieśmiertelną walkę

chciałam ci podarować siebie, odrzuciłeś

nie gardzi się mną; moja zemsta jest zimna i słodka

zimna jak sztylet i słodka jak krew

świeże mięso, świeża krew

kwiaty w wodzie-a ja jestem tylko córą wszechświata

szukam tylko potęgi ojca

mówisz że to czarna magia, godna wiedźmy

to kobieca potęga, a ty mój prosty kochanku nigdy jej nie doceniasz

a to ona cię potępi i zgnębi

zostawiłeś mnie złamaną, oplutą i słabą z nadzieją że umrę

ja żyję

in the name of the Phoenix; in the name of Myself

2010-03-28T12:42:00.003+01:00

żyję bez życia; jestem przeszłością w teraźniejszości

ale już się nie boję

otwieram nowo narodzone oczy

już się nie boję

otwieram nowo narodzona usta

już się nie boję

dotykam nowo narodzonymi dłońmi

nie boję się umrzeć. ja już nie żyję, nie żyję od tysiącleci, jestem martwym millenium i oświeceniem które już nigdy nie nadejdzie

nie przeraża mnie złota klatka nie rusza mnie biały sztylet nie wzdrygam się przed wizją całkowitej izolacji

myślę że stałam się płomieniem, popiołem

straciłam pióra, zniszczyłam własne dzieło,

obróciłam się w proch i zgliszcza

jestem nowo narodzona, potężna i piękna

mam puste serce, zgniecione czymś zimnym, czarnym i oślizgłym

jestem nowonarodzoną

jestem wirem i bezruchem jestem szaleństwem jestem płomieniem i powietrzem, jestem wolna

jestem wolna

tak naprawdę rozbiłam swoje ciało, spaliłam przeszłość i uciekam od teraźniejszości

nie potrafię wybrać i spopielam się od nowa

jestem wiecznie narodzona i księżyc mi patronuje

widzę zbyt wiele dróg i konsekwencji

widzę zbyt wiele

jestem wolna...

WHITE WOLF

2010-03-12T22:40:00.003Z

morderco

widziałam żywe oczy śmierci

widziałam własne odbicie

człowieku ognia, posiadaczu płomieni

nie wygrasz z feniksem

jestem żywa śmiercią

a to sama gra;przetrwanie

wygrana-raj

albo śmierć w strachu przed płomieniem, smutkiem i samotnością

morderco

jestem czarnym słońcem białego świata

a mój głos jest donośniejszy niż trąby archanielskie

miałam dziecko

syna i córkę

księżyc i gwiazdę

morderco

daj mi dowolną ilość lat;

to tylko gra, w której przegrałam wieki temu

po prostu kolejny sezon piekła

a wstyd to najgorszy wróg miłości

a ja czuję

że nie powstrzyma mnie już nic

jest krew, jest ekstaza, jest potęga, jestem ja

witajcie w krainie czarownicy

witajcie w kręgu piekielnym

witajcie w krainie wiecznej mgły i czarnych koni

witajcie w krainie smutku i jej posłańców...

głosy które cię wołają zmusza cię do wiecznego tańca tak jak mnie

amen; módl się, ja cię nie ocalę

amen i wiara demonom, dzieciom i starcom

uchronisz się sam sobą; własną krwią i ciałem

nie mną

nie ocalę cię przed koszmarami, demonami, duchami i samym sobą

nie zdołam

żywię się twoim strachem

tak jak ty moim

man in the moon (set me free)

2010-02-26T19:58:00.003Z

powieście się na mnie ludzie

idziemy w dół

nie ma już ludzkości, społeczeństw, religii, sekt, nie ma już człowieka jako jednostki indywidualnej

nie ma już mnie

'widziałem cię idącą wczoraj mostem, sprawiałaś wrażenie smutnej

wyglądałaś jak gwiazda nad rankiem; byłaś chorobliwie blada i spokojna, spokojna tak bardzo, że bałem się że za chwilę skoczysz i utoniesz

wyglądałaś jakbyś chciała to zrobić

i wtedy zrozumiałem kim jesteś, i dlaczego nigdy nie zdołam cię dotknąć

jesteś łagodniejsza niż anioł, a dumniejsza od bogini

i jesteś wcieleniem smutku, twój głos jest jego barwą

nie mogłabyś mieć innych oczu niż piwne; nikt by nigdy nie zdołał w nie patrzeć-umierałby, porażony tym bezkresem nieludzkiego cierpienia, samotności i smutku

bowiem jesteś kobietą tak kruchą i tak przeraźliwie silną

ale twoja siła jest twoją słabością'

jestem kreaturą ludzkich mar, jestem wiedźmą która za długo spała, której sny wylały się ustami i zatopiły piękno

jestem potępieńcem, na własne życzenie

chcesz sie ukryć?

ukryj się, daj mi nieco zabawy

co jeśli sie ruszysz?

upoluje cię

gdzie jesteś?

jestem tornadem, huraganem, zmiotę to piekło

ale nie zapewnie zbawienia

zapominasz o tym że nie budzi sie lunatyków; nie budzi się uśpionych potworów; nie budzi się aniołów, które zabłądziły i nie potrafią wrócić na ciepłe przedmieścia raju

nie budzi się nad, bo zabijamy

ostatni dzień magii; jesteś wilkołakiem, ja wampirem,

mała serenada na temat tej anomalii w postaci wybuchu galaktyk

i słyszałam ich

płakali

i słyszałam jego

karał ich

i słyszałam chór anielski

płakali

i słyszałam ją

przeklinała go

a on ich karał

i była krew, i były łzy, i były błagania, i były śpiewy o łaskę bożą

ale to on był bogiem, a litował się nad nimi i ich największy wróg

i były śpiewy o łaskę bożą

o nowego boga

black swan

2010-02-05T07:53:00.002Z

papieros kawa zaciśnięte zęby przebite dłonie

witaj skarbie, wstawaj

nie śpię od niepamiętnych czasów, zasypiam pijana i budzę się pijana

trzeźwość wybitnie niewskazana, pozycja pionowa również;

pochyl głowe przymknij oczy zaciśnij usta i ugnij kolana

nie wolno ci pokazywać dumy i pogardy

na jaką ten parszywy świat zasługuje

uśmiech diabła, oczy diabła, ciało trawione gorączką

dziękuję matko, dziękuję ojcze, osierocieliście mnie

stwarzając największego potwora jaki świat gościł

potrafię zabić z zimną krwią i wciąż płaczę

can u see my pocket knife?

2010-01-24T16:35:00.001Z

nie istnieje teraz:jest zaraz, za chwilę, kiedyś, za sekundę, za minute, jutro;

nawet teraz ma opóźnienie kilkunastu sekund, nie jestem w stanie wykonać natychmiast niczego;

masz rację, jestem hybrydą

lunacrtitisma

2010-01-12T18:51:00.002Z

może nie wszystko jest dokładnie tak jak powinno być ale tak naprawdę wszystko rozpycha się jak płód i znajduje swoje miejsce
na siłę, brutalnie i nieczule
rozkosznie grzejąc rany i wydrapując zgniłą martwa tkankę
bo bez tego nie ma wschodu
nie będzie ciepła
tylko ciemność i odór martwych snów
ale jest dobrze
jest już dobrze
może być tylko lepiej

buduję dom na głowach mych wrogów
buduję dom na głowach mych wrogów...

higher

2009-11-25T18:47:00.002Z

czuję jak oblewa moje ciało, zanurzam się w tym i czuję jak topnieję
jestem milimetry ponad;
wystarczająco wysoko aby nie plugawić się dnem,
wystarczająco nisko aby móc dalej widzieć,

obserwuję jak śpisz; a nasze problemy są tak daleko od nas
są twarde, i takie bezbronne w swojej agresji

zanurzam palce w miękkiej zgniliźnie, rozgniatam resztki żywej tkanki
sprawia mi chorą satysfakcję obserwacja-
jak się wściekają, jak kręcą się w kółko, zagryzając zęby i prychając, strasząc, grożąc
zanurzam palce i rozgniatam resztki zgnilizny jaką są ludzie

nie interesuje mnie już absolutnie nic, funkcjonuję na prostym i oszczędnym systemie
nie widzę, nie słyszę, nie czuję
jestem perfekcją
jestem wielkim oceanem bezduszności
jestem wielkim płomieniem spokoju
mam marmurową skórę i włosy z płynnego snu
zamykam oczy, zamykam duszę i po prostu nie chcę was widzieć, nie chcę nikogo słyszeć

cisza jest seksowna
jestem ciszą
jesteś ciszą
spłonie serce głupców, spłoną oczy szyderców
znów narodzimy się
powstanę z każdego popiołu, wygrzebię siebie ze zgliszczy
jestem tylko bezlitosną kobietą, która chroni siebie i ukochanego
jestem bezlitosną kobietą, która zniszczy ścierwo pod jej stopami

2009-10-31T18:21:00.003Z

nasza mała prywatna galaktyka

nigdy więcej [listy do (...) ]

2009-10-29T15:40:00.003Z

nigdy więcej nie pozwól aby zobaczyli że się boisz
nie wolno ci
jesteś dumnym posągiem
jesteś dumną boginią
jesteś koszmarem i marzeniem
jesteś dumnym niespełnionym snem
jesteś dumą

jesteś powątpiewaniem i pytaniem jesteś błędem i linią graniczną jesteś bezpieczeństwem i uspokojeniem jesteś tragedią i radością
jesteś czymś wymykającym się definicjom
jesteś tym o czym inni marzą
jesteś zazdrością i pewnością
jesteś cudem

musisz pamiętać że stajesz się kreaturą
musisz zdawać sobie sprawę że oszukujesz ten tłum
grasz i graj
więc gram
jesteś ich przekleństwem i ich wściekłością

nie zapomnij być płynną
nie zapomnij że istniejesz
nie zapomnij siebie
nie wolno

nie możesz zapominać o swojej miłości
tylko ona cie trzyma przy życiu
jeszcze jesteś daleko od granicy.....

gallows hymn

2009-10-09T19:24:00.002+01:00

śpiew pomiędzy tkankami śpiew wydobywający się gdzieś z najgłębszych dziur
zaznacz trasę
nazwij się mesjaszem, chciej być świętym
nazwij się kłamcą,
żyjące dusze i martwe dusze, taniec upiorów i twoich własnych wyobrażeń
to nie będzie koniec
jestem władcą pustych oczu i drzew
finałowa forma doskonałości, duma i pogarda
piękne ogrody dookoła cmentarzy, zamrożona serca i dusze
-pretendują do bycia żywymi, żywymi aż do bólu
buduję mój dom na głowach mych wrogów
gorzkie serce i kwitnące kwiaty
niekończące się błyszczące noce
zaznacz trasę na mym ciele i wędruj
nie załamuj się, jak twoja matka; stań się swoim bogiem, nie płacz
stań się swoim bogiem

buduję mój dom na głowach mych wrogów
poczuj jego ból poczuj jego rozpacz poczuj absolutnie każdą część swojego uniwersum
żyjące dusze, martwe dusze, słodka wyliczanka
zaufaj słońcu, póki jeszcze się poruszasz
nie jesteś na dnie, nikt nie zniszczy człowieka
mam twarz pięknego demona, mam oczy pięknych kwiatów, mam duszę czarownicy
jestem bezlitosny i nieczułym kreatorem, destruktorem
zakochanym i pływającym we krwi
buduję mój dom na głowach mych wrogów
buduję mój dom na głowach swych wrogów

nic nie jest realne
nic poza nim

buduję mój dom na głowach mych wrogów
a wtedy wróci
krew, ekstaza,
krew
buduję mój dom na głowach mych wrogów...

rules

2009-09-29T15:43:00.003+01:00

zasada pierwsza
nigdy nie przestawaj
zasada druga
nigdy nie klękaj
zasada trzecia
zdychaj w imię priorytetu

nigdy nie przestawaj być tym duszącym uczuciem, ciemnością,
nigdy nie przestawaj istnieć jako byt niematerialny
nigdy nie przestawaj unosić się kilka centymetrów nad ziemią
nigdy nie przestawaj być

nigdy nie klękaj, nigdy nie pozwól pochylić sobie głowy
nigdy nie klękaj na rozkaz, nigdy
nigdy nie klękaj, nawet gdy umarło to co kochałaś
nigdy nie klękaj

zdychaj w imię priorytetu; zdychaj w imię siebie, swojego jedynego boga
zdychaj w imię priorytetu, zdychaj w imię swojej miłości
zdychaj w imię priorytetu

jestem czymś chorym, czymś przerażającym, czymś nieopanowanym i nie przystosowanym
jestem tym lepkim uczuciem w nocy
jestem furią i pożądaniem

jesteś ciepłem jakie niesie słodki spokój, snem w absolutnej ciemności
jesteś bytem ponad, jesteś paraliżującą ciekawością
jesteś spokojem i zmysłami

wszystko dookoła zdaje się budzić, rodzić, przytomnieć
a my żyjemy już eony lat
od tysięcy dekad które jakiś bóg ustanawia
ciężkie materiały, ciemne kolory
kolibry z ołowiu i złota
wilki z kamienia i srebra

twój wróg znajduje się zawsze tam, gdzie się go nie spodziewasz;
twój wróg jest twoją siłą i słabością
jest twoją miłością

listy znalezione '89

wężowa piosenka

2009-09-20T20:18:00.001+01:00

węże rozkoszy
pełzną po skórze mojej głowy, pod włosami
wszystko jedno
może umrę dla tej chwili
wszystko jedno

nikt mi już teraz nie przeszkodzi
nikt mnie nie powstrzyma

lubię to, chociaż chce mi się płakać
ale to zaraz minie
krew
i wróci
ekstaza
krew
ekstaza

nikt mi już teraz nie przeszkodzi
nikt mnie nie powstrzyma

pieśń miłosna

2009-09-05T23:21:00.001+01:00

stworzyłam siebie dla Ciebie jestem Twoim cudem;
jestem ideałem którego oczekujesz i który potępiasz
chcę być aniołem, nimfą księżycową
nasze dzieci byłyby piękne; miałyby moją efemeryczność i Twoją siłę
nasza córka byłaby piękna niczym Lilith
nasz syn; ciemny, mroczny i jasny niczym Lucyfer
gwiazda i księżyc
chcę być najdoskonalszym spełnieniem Twoich snów
dość już widziałeś, czułeś, słyszałeś,
stworzę Eden, stworzę raj
stworzę galaktykę, tylko dla Ciebie
stworzę świat zamknięty dla innych; moje ciało, Twoje ciało, mój umysł, Twój umysł

stworzyłam Eden, Twój raj obiecany
stworzyłam Twój sen, Twoje marzenie
stworzyłam galaktykę
stworzyłam świat, jak i ciało
to wszystko jest Twoje
tylko; na wieki wieków
amen

-lunaria, twój wierny sen

i trust in my sword

2009-08-27T21:50:00.002+01:00

jestem zmęczona, śmiertelnie zmęczona,
jestem ludzkim potworem, wyzbytym ze wszystkiego
zawsze chciałam tylko być;
być twoim marzeniem, być twoim snem, być twoją radością, być twoim aniołem
jestem zmęczona, śmiertelnie zmęczona
teraz jestem czymś ponad nicość, czymś ponad bezgranicznym smutkiem, teraz jestem czymś więcej niż potworem
jestem zmęczona, śmiertelnie zmęczona
byłam cudem, byłam słodkością, byłam porankiem, byłam wszystkim
teraz jestem zmęczona
chciałabym znów być dumnym aniołem

i can smell your lies

2009-08-18T01:03:00.004+01:00

daleko w głąb głębiej i mocniej szybciej i szybciej
w głąb byle do środka w czysty niepokalany środek
delikatny chór i subtelny głos
mnóstwo dymu, aż zapieką cie usta, aż oczy zamienią się w szkło
wzrok stan ciało nieprzytomne zero współpracy
miękko, delikatnie, nie dziś
brutalnie i przed siebie byle w głąb jak najmocniej jak najszybciej najskuteczniej
bez litości, bez zbawienia, śmiechu pocieszenia, bez miłości
czyste zgrzeszenia
prosto w kłopoty, kółko dookoła własnej przeszłości
masz niebiańskie oczy, usta, oczy,
to tylko tęsknienie
klaśnij i pojedziemy przechodzisz mi przez głowę bezczelnie
zmiksuj własną jaźń i w drogę
idź do domu gdzie twój dom
to koniec gdzie mieszkasz gdzie serce twe

animal instinct

2009-08-09T00:26:00.003+01:00

zwierzęce nawyki instynkt ochronny macierzyńskie nierozwinięte agresją zdominowane odruchy
dziki szał i kosmiczny spokój harmonia i coś niepojętego nieograniczonego
bezruch absolutny
dalej doskonale cię znam, dalej wiem gdzie dotknąć aby wydobyć odpowiednie tonacje i uczucia
dalej wiem o tobie wszystko, wiem co musisz usłyszeć i jakich słów potrzebujesz
palce w kolorach królewskich zdrad
purpura
kreatura uzbrojona w wdzięk i cierpliwość, okrucieństwo gasnące jedynie na intymnej orbicie
jestem otulona miliardem masek, ochronię embrion i serce
zmartwychwstałaś mała dziewczynko, posiadam uczucia, też tęskniłam
i jak zawsze masz oczy jak ze szkła

moonrythm

2009-08-05T12:01:00.002+01:00

minął mi ten śmieszny okres pokaz siły i potęgi, minął okres zlodowaceń i odmrożeń, minął okres który wydaje się być odpowiednikiem białego koloru, niczego
kiedyś musiałam walczyć, szarpałam, gryzłam,
pamiętam doskonale czułe pocałunki porcelany i lodowaty oddech wślizgujący się oknami
pamiętam każdą bliznę na swoim ciele, nowa droga i wybór, symbol władzy absolutnej
władzy absolutnej nad sobą, własnymi wyborami
stałam się lepka, miękka, stałam się wiązką kształtów kolorów i dźwięków, stałam się stworzeniem zawieszonym gdzieś pomiędzy
symfonia kształtów, morderco
przestałam spędzać noce przy otwartym oknie zlizując koszmary, przestałam patrzeć na smutnego samotnego boga
przetrwanie, największa masowa gra na czekanie
oczy żyjącej śmierci, czarne słońce w białym świecie
moje oczy, czarne ślepia w białej twarzy
moje biodra mruczą rytm księżyca, ramiona dyrygują gwiazdom, moje włosy stanowią nieboskłon
nadszedł nowy piękny świat i nowe piękne życie
znów chodzę na palcach nie chcę zakłócić cichej piosenki oddechu
znam siebie na pamięć, nowy sezon w piekle którym jest moje ciało, skóra która jest wrzącą skałą
jestem miękka aksamitna delikatna i nie umiałabym zabijać
to zabawne, uśmiecham się na widok dzieci które zwykle doprowadzały mnie do histerii, wzbudzały chęć mordowania
chłopiec i dziewczynka, Eden i Księżyc
bawi mnie moja przeszłość, zostawiłam jej pamiątki; nie umiem zapominać
wolny martwy bóg
gdyby ktoś chciał mnie złapać wciągnęłabym go bez reszty, gigantyczna czarna dziura
anihilacja i konsumpcja
to zabawne jak nagle zamieram i z szaleństwa przechodzę w rytm twojego ciała, miękko opadam ci w dłonie
tylko ty potrafisz wytrzymać z takim potworem jak ja
zabiłeś i ożywiłeś
ale zamierzenie było inne, powinnam leżeć martwa w jeziorze
jestem nieśmiertelną bohaterką twoich snów wilkołaku, jestem nieśmiertelnym bytem, kobietą aniołem i diabłem, uosobieniem wszystkiego i esencją niczego, jestem każdym twoim dniem, i jako jedyna będę wieczna
moje przekleństwo, moje zbawienie
mój spokój, moja miłość, moje bezpieczeństwo
kobieta koszmarna fatalna, kobieta cud

varulf

2009-08-03T02:43:00.010+01:00

pijane księżyce i mgła wieczorna

werewolf nymph

2009-07-31T08:09:00.008+01:00

by her manip me

good morning

2009-07-23T21:29:00.003+01:00

sympathy for the devil

2009-07-20T17:11:00.003+01:00

uświęciłam własne ciało, uświęciłam własną zgubę, własne przekleństwo i własne zbawienie
jestem czymś na pograniczu boga i diabła
uświęciłam swoje ciało, pokryłam je miliardem blizn
każda eksplozja uczuć wypływa przez usta, wiszę nad białą, spokojną dumą
nie dotyczy mnie nic, co kiedyś stanowiło mnie
jestem obojętnym, zimnym trupem, piękną kreacją własnej wyobraźni
bytem nierealnym, zbiorową halucynacją
bawi mnie twoje pragnienie, pożądanie, nadzieja, plany i obietnice
nie dotyczy mnie już nic, zatapiam się w słodkim głosie, ulatuję tam gdzie nikt nigdy nie dotrze już, gdzie widać tylko ślady zębów i pazurów wilkołaka
zniknęły lasy i niekończące się niebo
nie ma już milionów gwiazd, nie ma intymnej galaktyki
nie unoszę się już w pyle naszych słów
to wszystko skupiło się we mnie
gigantyczne skrzydła zwinęłam dookoła poszatkowanego ciała
każdą komórką siebie wrzeszczę stare słowa, które teraz są ciche, bezdźwięczne
pożeram gigantyczne ilości koszmarów, nie sypiam wcale
obserwuję powolną regenerację przerażającego potwora, nieludzkiej kreatury
coś co zostało zabite zostało wskrzeszone
ciche, warczące w bólu i nienawiści, vendetta serca
pulsuje, wibruje, oblizuje kły
przyprawia o zawroty głowy, otępia, opęta, zabija, wypluwa i rozszarpuje
sen spokojny jak u dziecka, łagodny uśmiech i delikatne, miękkie ciało
zabójca doskonały
kocham diabła, demona w ludzkim ciele, wilkołaka, zabójcę
ja, morderczyni

moondance

2009-07-20T11:49:00.005+01:00

nie jesteśmy pewni niczego magiczne ilości magicznych wieści i obrazów przelewają się przez nas w takt muzyki której nikt nie potrafi zdefiniować której nikt nie jest pewny niczego, najmniej wiemy co się dzieje z nami
gubimy litery i słowa śmiejemy się nie mamy oczu
linia ciała krzywizna bioder piersi mleczne ruchy dłoni i ciepło
dookoła szyby zamarzają, lód pokrywa nasze usta
mamy ciemne oczy, czarne źrenice wypływają na białko
requiem dla snu i dla przyjemności, krzyczymy z dzikim uśmiechem jesteśmy szaleni
białe ciało kremowe ciało
kontrasty ludzkiej budowy, lubię tracić oddech twoimi dłońmi
nas tu na dobrą sprawę nie ma
trzy ciała niebieskie i komety od czasu do czasu przelatujące obok
mgła i pył gwiezdny, dźwięki które wywołują drżenie
jestem przerażona, nagle ciebie nie ma ale wiem że to chwilowe że obowiązki i takie tam, musimy czasem udawać że jesteśmy zgodni z zapisem programu
taniec księżyca, symfonia wilkołaka
tańcem potrafię oddać wszystko, hipnotyzuję cię, za chwilę upadnę, za chwilę umrę tylko po to, aby wygrzebać swoje ciało z popiołów samej siebie
niekończąca się historia, już na zawsze stworzyliśmy ten duet
nienawidzimy się, kochamy się, obojętni wobec siebie łamiemy się, drapiemy, gryziemy i syczymy,
tylko po to aby za chwilę znów spleść się, drobne gesty, brutalne dłonie na talii
ty jesteś mój, ja twoja, mamy się wzajemnie ale się nie posiadamy, ot chorobliwy świat
robaczywy i parszywy, a mimo to, tu umrzemy, wraz z nim, z tym milionem świateł i tysiącem kłamstw
masz ciemne oczy, to chyba żałoba, zliżę sen z twoich oczu
lubię nasze kłótnie i sprzeczki, dobrze mi tak tu teraz
brakuje mi wszystkiego, mam wszystko
stan niepojęty i nieokreślony, coś co wymyka się definicjom
jesteśmy ciężko chorzy, jesteśmy spokojni do bólu
obserwuję ludzi, zastygłych jako drzewa, obserwuję tych którzy wybuchli
nie widzimy już nic, jesteśmy ślepi, świeżo narodzeni
jesteśmy urodzonymi mordercami, pożeraczami
jesteśmy pięknymi potworami

mythic creatures

2009-07-16T12:39:00.004+01:00

pewne słowa które wypowiadając wycinasz delikatnie na mojej skórze znaki szczególnie bycia czyjąś i zaprzeczenie czarnej dziury jaką większość ludzkości reprezentuje;
jesteś skurwielem a ja suką, i dobrze wiemy, że coś będzie trwało już zawsze, i dobrze nam z tym
kobieca psychika jest nastawiona na autodestrukcję męska na wegetację i stan zawieszenia
plotki głoszą że jesteś smutnym człowiekiem, nie spałeś od wielu dni
nie odwracaj dłoni od tego co boli, przecież to tylko ty
nie pomożesz nikomu, ale nie umiesz tak naprawdę zostawić czegoś co twój mózg zapisał w postaci płynu i szeregu eksplozji neuronów
ogień wódka i dym, pęknięty obiektyw i obca twarz, obce dłonie, obce usta i martwe zgniłe oczy
to już nas nie dotyczy skończyliśmy zabawy w samobójców rok temu
dokładnie 365 dni raju i piekła lądu i nieba kamieni i diamentów
miliardy gestów składających się na całość
miliardy drobin składających się na nas
miliardy nas w sobie nawzajem
nigdy bym nie podejrzewała że bycie kurą domową sprawia tyle radości, że ugotowanie czegoś co komuś smakuje może być tak przyjemne
dookoła jest burza i zimny deszcz i dym bombardowany ciężkimi łzami nieba
por siempre dolce vita, teraz jest nam dobrze gdy rano budzimy się mokrzy, ciepli i spleceni

jest cicho i bezpiecznie, miękko, spokojnie

mad dogs party

2009-07-12T12:22:00.004+01:00

cross my mind, make my heart beat double time
cause you crossed my mind, it crossed my mind

freedom love and absinth

2009-06-26T02:02:00.002+01:00

szaleństwo i głową w dół, na złamanie karku
bezczelnie, chorobliwie, szaleńczo, opętańczo,
bez litości i zbawienia, bez miłości, przebaczenia
i jeszcze raz
czerwony płyn i miliardy gwiazd pod którymi się upadlamy
(mówisz, czujesz, jest okej, ale nie podniesiesz głowy)
magiczny dym objawiający nowe galaktyki i krew bogów o smaku żurawiny
linia obojczyków i obolałe biodra, szyja upiększona plamkami w kolorze fioletu, burgundu i królewskiej purpury
chorobliwe układy i coś co wymyka się definicjom
mimo to z rozkoszą topimy się w tym codziennie
biała skóra i skóra koloru orzecha
deser w postaci siniaków, czajenia się i nagłego ataku
raz na górze raz na dole, unieruchomione nadgarstki i jasnoczerwone ślady rozkoszy na rękach, szyi i dowód na policzku
mam ochotę nacisnąć, jeszcze raz podrapać
nasze przepychanki i potyczki słowne, ot tak, żeby nie było nudno
a wszyscy cuchną przerażeniem i zdziwieniem, wiem że to wyczuwasz wilku
biały wilk
biała nimfa
gdyby niebo miało głos śpiewałoby bajkę
kiedyś kochanków rozdzielono
ją wyniesiono na nieboskłony
jego w ciemne, ciche lasy wrzucono
miliardy lat w sercach ich czuć było tęsknotę
ona zastygła, wiecznym srebrnym smutkiem pokryta
wierna ziemi gdzie jej kochanka ukryto
wierna i zakochana obserwowała
on tysiące kroków między drzewa posiał, wzywając ją i klnąc
co noc wychodząc za dnia twarz odwracał od słońca,
ona co noc wisiała nad jego lasem, wschodziła i cieszyła oczy widokiem
piękna, srebrna, smutna i delikatna
on co noc śpiewał jej o miłości, ciepłym ciałem okrywając
wilk i księżyc
ona i on
do dziś ona spaceruje, śpiewu słuchając
swoich dzieci, co noc biegających szczęśliwie w jej blasku
a ojciec dumny, spokojny i wielki
zgnił już w leśnej murawie
la la la
byłam kiepska od zawsze w opowieściach miłosnych pewnie ze względu na czarną dziurę zamiast serca
pulsującą martwym rytmem, zamrożoną na krawędziach rany
ja nie płaczę, ja pluję w twarz
kolejny kieliszek kolejny papieros kolejny siniak i kolejne pręgi
dobrze nam tak, szaleńcom i ludziom chorym na nieludzkość

endless night

2009-06-22T23:02:00.004+01:00

jestem już zmęczona, senna i złamana
rozwiń skrzydła na tle skruszonego nieba i potnij pióra o korony dumnych drzew
martwi ludzie, na zawsze niemi i ślepi
pulsują miliardy neuronów i skóra piecze od zimna
może powinnam umrzeć, położyć się nago na ziemi i umrzeć, wtulić w ciepłą ziemię
stać się częścią całości
niebo płonie, płona gwiazdy i ktoś wrzeszczy w agonii
moja skóra jest srebrna, chorobliwie odbijająca światło
jestem twoim bogiem, mesjaszem, jestem zbawieniem i obietnicą
niekończące się kłamstwa, obiecaj że nigdy mi nie zaufasz
-ja chcę żeby było nam łatwiej, nie musisz widzieć pleśni porastającej serca milionów ludzi
nazywasz mnie mesjaszem, jestem bogiem
krzyczysz że jestem kłamcą
upewnij się że spaliłeś wszystko
jestem obłąkanym tańcem, szaleńcem i wiatrem
jesteś muzyką ja obrazem
wizualizuję twoje nuty ruchem dłoni wygięciem kręgosłupa obrotami i miękką falą bioder
jestem demonem, sumą strachu i podziwu
mam ślepe oczy i nie czujące ciało
będę do końca nocy tańczyć
będę tańczyć na tle poranka
będę obrażać słońce sobą
będę pięknem widocznym tylko dla Ciebie
wszystko jest iluzją
nic nie jest przecież prawdziwe
nic poza Tobą

black balloon

2009-06-22T01:55:00.002+01:00

kobieta fatalna zagłada i chaos, wzór i chorobliwe szaleństwo
masz niebiańskie oczy z tysiącem światełek
nie martw się o mnie, ja piszę swoją część
do zobaczenia
głębiej głębiej aż zobaczę krew i mięso, cieńkie pulsujące żyłki i siniaki na ciepłej skórze
nacisnę jeszcze, lubię gdy wgryzasz się w moje chude ramiona
moje małe tornado, huragan
gdzie twoja cząstka, rozpadło się na dwie części
nikt ci nie powiedział maleńka że to nie ma sensu, ale to wpisane było w pakiecie
bilet w jedną stronę uczuć i kompletne wypłukanie się z jakiegokolwiek pojęcia sensu
ostatni dzień magii
gdzie byłeś, ja już skaczę dookoła
muzyka unosi moje dłonie wygina plecy porusza moimi biodrami
idealna harmonia niewidzialne miliardy dłoni które wypływają z waszych głów
twoje dłonie grają jego muzykę jego twoją
patrzę w lustrze na kompletnie obcą twarz
jedyna co pamiętam to oczy
mógłbyś to zatrzymać, ale ja nie chcę marnować twojego czasu
chaos i powoli niebo z granatu przechodzące w paletę najdelikatniejszych kolorów
błękit pomarańcz róż złoto srebro czerwień i fiolet
błękitny dym zlepia się z gasnącymi gwiazdami
po jednej stronie widzę noc po drugiej poranek
przywykłam do szaleństwa, stało się mym obowiązkiem
i oto jesteś

phénix

2009-06-18T23:07:00.003+01:00

ogarnia mnie lód i chora satysfakcja wypełniająca moje usta jadowitym śmiechem, napędzająca do ciągłego ruchu
pamiętaj o swoich obietnicach, ja nadejdę, lodowata i bezlitosna
kryształy wbite w źrenice i w palce
uwierz mi w to co mówię, to będzie lepsze; nie bój się
krzywa bioder i talii, wzniesienia piersi i linia obojczyków
słyszysz moje słowa
la la lie
wszystko co kiedyś obiecałeś
wszystko co kiedyś powiedziałeś
wszystko co chciałeś zrobić
może faktycznie powinniśmy spalić dom i walczyć raz jeszcze raz
wieczne pojedynki
nie umiesz zostać tutaj,
razem ze mną,
wszystkie nasze obietnice
wszystkie nasze słowa
wszystkie nasze gesty
wszystkie nasze wspomnienia
palimy wszystko co było
powitaj lód i dumę obojętność i wyrafinowane do bólu bezlitosne i okrutne stworzenie
hybryda zabita i wskrzeszona rozwścieczona i ukąszona
tygrys jest najgroźniejszy gdy umiera
ja gdy odradzam się na nowo płonąc, z cichym pomrukiem
przypomnij sobie wszystko
zbaw się, mój oddech czujesz na karku
spłoniemy razem, przytulę Cię z całą miłością i nienawiścią
spalę, a sama spłonę z tęsknoty

old love song

2009-06-18T00:46:00.002+01:00

ain't no sunshine when she's gone
it's not warm when she's away
ain't no sunshine when she's gone
and she's always gone too long anytime she goes away

wonder this time where she's gone,
wonder if she's gone to stay
ain't no sunshine when she's gone
and this house just ain't no home anytime she goes away

and i know, i know, i know, i know, i know....

hey, i tought to leave the young thing alone,
but ain't no sunshine when she's gone, only darkness everyday
ain't no sunshine when she's gone,
and this house just ain't no home anytime she goes away

anytime she goes away
anytime she goes away...

opętani

2009-06-17T20:31:00.002+01:00

odpocznij przy ogniu zajrzyj w płomienie
(tak głęboko aż spali źrenice)
muszę być umysłem gdzieś daleko jak najdalej od tego
(jestem zaskoczona i świadoma oczu nade mną)
ta cała brzydota martwota jest dookoła

wyobraź sobie że spotkałeś kobietę w centrum nocy i była podobna księżycom i gwiazdom
wyobraź sobie jej spowolnione ruchy i leniwy uśmiech
wyobraź sobie jej nagie ciało i wyobraź sobie to zimno jakie było dookoła gdy patrzyłeś na nią

miliard tonów szeptu i cicha śmierć jednodniowych motyli
(przypomnij sobie jej słowa)
wiesz że musisz uświęcić własne ślepe oczy
(przypomnij sobie jej zapach)
zaofiaruj własne serce pani nocy
(przypomnij sobie jej oczy)

nienawiść i niechęć i wściekłość i pragnienie
ona nie zostawia śladów na śniegu
śmiertelny człowiek i nieśmiertelna potępiona zakochana
mam błękitną krew i zatrute serce
miłość i przywiązanie i podziw i pragnienie

poprowadzę tymi drogami którymi podąża tylko bóg
ukażę świat jaki należy tylko dla władców
spłonę w imię serc kochanków
spłonę w imię piękna
spłonę w imię wolności
spłonę w imię nas

pharmacy keys

2009-06-16T20:14:00.002+01:00

powiedz dzień dobry i otwórz oczy, zliżę sen z Twoich powiek
jestem ubrana na biało jak nigdy; kolor żałoby lub największego szczęścia; interpretuj poranki sam
mam wszystko czego potrzebujesz i dam Ci wszystko
zaprawione pieprzem i słodyczą
jestem absolutną ciszą i absolutnym bezruchem

the ravens

2009-06-16T09:41:00.003+01:00

lubię dźwięk miliarda kropel rozbryzgujących się o powieki
lubię płacz drzew
lubię zimno nieba
każda z miliardów kropel jest dla Ciebie osobnie wbijającą się igłą

dla Ciebie

2009-06-11T17:19:00.003+01:00

dla Niego chciałabym mieć długie włosy dla Niego chciałabym mieć noc na wyłączność dla Niego potrafiłabym skoczyć z okna, dla Niego umiałabym skoczyć w płomienie
dla Niego chciałabym być najpiękniejszą na świecie
dla Niego chciałabym być najcudowniejszą
dla Niego potrafiłabym się wyrzec wszystkiego
chciałabym być czymś niż lekarstwem dla Ciebie
jestem lekko wstawiona wtedy ludzie są szczerzy
gin w moim ciele rozlewa się i potęguję owe uczucie
oni sie kochają
słucham ich rozmowy
on ją, ona jego
tak bardzo chciałabym żebyś się zakochał
nie muszę to być ja
wystarczy mi Twoje szczęście
włąsnie dlatego że Cię kocham
nie umiem inaczej niż obsesyjnie chorobliwie
ja to ja maximum
kocham wilkołaka do nieprzytomności
on mnie gryzie i drapie obraża i kąsa
moja miłość mnie wyjada
a ja jestem najszczęśliwszą kobieta na świecie gdy leżę obok;
jestem twoją, na wieki wieków
ja
nimfa księżycowa
lunaria
Luna
Twoja
poruszająca śię świątynia
Magdalena
Luna, tylko Twoja oświetlona część księżyca

fever

2009-06-09T23:15:00.003+01:00

jeśli kiedykolwiek pomyślałeś że masz kogoś na wyłączność byłeś w błędzie byłeś po prostu obok, w człowieku, byłeś jego częścią, tworzyłeś coś
ale nie posiadałeś niczego poza pamięcią i zmysłami odczuciami wydarzeniami śladami
jesteśmy tacy rozgorączkowani i tacy spokojni
od dawna nie było takiej ciszy codziennie są burze moja głowa pęka i wylewa się ciepły miękki mózg
wydrap skórę wydrap mięso i wydrap kości i znów mięso skórę na wylot
wgryź się w kark a ja zwinę się mrucząc
byleby zabolało w moich oczach podobno tkwi iskra szaleństwa zgrozy
przecież to tylko spokój i stary dostojny smutek
jesteśmy sobie szklani, nietypowi,
gdy nas widać marmurowi nieznajomi groźni i nieprzewidywalni szaleńcy i lunatycy bezsenne mary i potwory ze snów
wgrzebuję się noc w noc w ciemne lepkie drzewa i zjadam ptasie sny łapie je w klatkę zbudowaną z własnych żeber a moje nadgarstki zdradziecko trzeszczą, cicha ciemna noc i przerażone miliony które nie potrafią nawet podać powodu panicznego lęku
zabawne, wtedy właśnie miasto jest ciche, szepcze milionem modlitw i oddechów, śpiewa kołysankę rozkoszy i radości, błyszczy łzami i krwią
szelest drzew miesza się zwykle o trzeciej nad ranem z szelestem ciepłej skóry
widzę gigantycznego wilka za którym już nie biegnę ani on mnie nie goni, stoimy obok
mała nimfa i duży wilk
pękanie księżyca przebijającego chmury i miękki dźwięk mgły gniecionej jego łapami
swoista muzyka lasu
jesteśmy sobie szklani, spokojni i pewni

sick breatch

2009-06-05T21:02:00.005+01:00

byliśmy siebie głodni zanim się urodziliśmy
odkryj wszystko od nowa, kąsaj i drap
aż wypłynie krew, aż wypłynie limfa, aż odsłonisz miękkie, pulsujące mięso
nie wydrążą nam dusz, dla nich ich nie mamy
to jakieś chore paranoje, dziś się kochamy jutro nienawidzimy mimo że bzdurna ta piosenka
to boli w tak dziwny sposób, miły ale wkurwiający
to jakieś chore paranoje

our time to decide who live and who dies

2009-06-03T18:34:00.003+01:00

mówisz mi i po raz pierwszy nie wiem co powiedzieć
nikt mi nigdy nie mówił tak pięknych miękkich słów

i'm overpowered

2009-05-30T22:39:00.003+01:00

wygrałam
osiągnęłam wszystko; dziękuję
pokazałeś mi czego nie tworzyć
wygrałam
mój żal jest moim zwycięstwem;
ja nawet już nie jestem smutna, jestem boginią
nie tęsknię
dziś szłam pustą ulicą nad ranem
jestem szczęśliwa
jest dobrze
tak ma być
zniknij, zniknąłeś
jest obojętnie i dobrze
moje serce pulsuje martwym rytmem
jest dobrze, nareszcie